Bajka o Śnieżce, która chciała pomagać

— Bajka do czytania —

W mroźny, zimowy wieczór, na polanie w lesie, leżała mała, błyszcząca śnieżka. Była okrągła i puszysta, a jej oczy iskrzyły się radością. Śnieżka uwielbiała patrzeć jak gwiazdy tańczą na niebie.

W mroźny, zimowy wieczór, na polanie w lesie, leżała mała, błyszcząca śnieżka. Była okrągła i puszysta, a jej oczy iskrzyły się radością. Śnieżka uwielbiała patrzeć jak gwiazdy tańczą na niebie.

Nagle usłyszała ciche ćwierkanie. To był mały wróbelek, który drżał z zimna na gałęzi. „Jest mi tak zimno” – pisnął. Śnieżka poczuła w sercu ciepło. „Chodź, schowaj się za mną” – powiedziała. Wróbelek przytulił się do niej, a śnieżka otuliła go swoim puszystym ciałem. Wróbelkowi zrobiło się ciepło i radośnie zaćwierkał.

Kiedy wróbelek odleciał, Śnieżka zobaczyła wiewiórkę, która smutnie grzebała w śniegu. „Zgubiłam wszystkie orzechy” – westchnęła. Śnieżka rozejrzała się i dostrzegła pod starym dębem małą dziuplę pełną orzechów. „Popatrz tam!” – zawołała. Wiewiórka podskoczyła z radości i podziękowała Śnieżce, skacząc wesoło po gałęziach.

Śnieżka szła dalej i spotkała zajączka, który płakał. „Zgubiłem drogę do domu” – szlochał. Śnieżka pogłaskała go swoją miękką powierzchnią. „Nie martw się, poprowadzę cię” – powiedziała. Śnieżka świeciła w blasku księżyca, tworząc srebrną ścieżkę. Zajączek szedł za nią, aż ujrzał swoją norkę. Mama zajączka czekała z uśmiechem.

Gdy zapadł zmrok, wszystkie zwierzęta wróciły do Śnieżki, aby jej podziękować. Wróbelek przyniósł jej małe piórko, wiewiórka – orzeszka, a zajączek – marchewkę. Śnieżka była szczęśliwa, choć od tego pomagania trochę się stopiła. „Czuję się mniejsza, ale moje serce jest pełne” – szepnęła.

Noc otuliła las ciszą. Gwiazdy na niebie zaczęły świecić jaśniej, a jedna z nich spłynęła w dół, delikatnie muskając Śnieżkę. „Zasłużyłaś na to” – szepnęła gwiazda. Śnieżka zamknęła oczy, otulona ciepłem i blaskiem. Czuła się lekka jak płatek śniegu, który tańczy w powietrzu.

I tak mała śnieżka zapadła w spokojny sen, wiedząc, że pomaganie innym jest najpiękniejszym darem. Na niebie migotały gwiazdy, a w lesie rozległ się cichy szept: „Dobranoc, Śnieżko”. Wszystko było cicho i ciepło, choć dookoła leżał śnieg.