Bajka o Śnieżce i siedmiu krasnoludkach

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małej wiosce otoczonej śnieżnymi górami, mieszkała dziewczynka o imieniu Śnieżka. Miała białe jak puch włosy i oczy jak dwa błękitne nieba, a w sercu nosiła ciepło, które roztapiało nawet największe lody.

Śnieżka mieszkała z mamą i tatą w przytulnym domku, ale pewnego dnia rodzice musieli wyjechać w daleką podróż. Zostawili ją pod opieką dobrej sąsiadki, która jednak okazała się bardzo zazdrosna o urodę dziewczynki i kazała jej ciężko pracować.

Śnieżka nie narzekała – zamiast tego każdego dnia sprzątała, gotowała i pomagała w ogrodzie. Pewnego wieczoru, gdy była bardzo zmęczona, postanowiła uciec do lasu, gdzie spotkała siedem małych krasnoludków. Każdy z nich miał inny kolor czapki – czerwony, żółty, zielony, niebieski, fioletowy, pomarańczowy i różowy.

Krasnoludki pracowały w lesie, zbierając jagody i grzyby, a ich domek był mały i trochę zaniedbany. Śnieżka zapytała: – Czy mogę wam pomóc? – a one ucieszyły się, bo nikt wcześniej nie oferował im pomocy. Dziewczynka umyła okna, pozamiatała podłogę i upiekła pyszne ciasteczka.

Każdego dnia krasnoludki wracały z pracy, a Śnieżka czekała na nie z uśmiechem. Uczyły ją, jak rozpoznawać leśne zioła, jak dbać o zwierzęta i jak być odważną, gdy coś strasznego się wydarzy. Śnieżka czuła się jak w prawdziwej rodzinie.

Pewnego razu zła sąsiadka dowiedziała się, gdzie mieszka Śnieżka, i przebrała się za staruszkę, oferując jej piękne jabłko. – Zjedz, a będziesz jeszcze piękniejsza – powiedziała. Śnieżka była ostrożna, ale z grzeczności wzięła owoc i ugryzła go, po czym zasnęła głębokim snem.

Krasnoludki znalazły ją śpiącą i bardzo się zmartwiły. Nie wiedziały, jak obudzić przyjaciółkę. Płakały i tuliły ją, aż w końcu najmądrzejszy z nich, Krasnoludek w zielonej czapce, powiedział: – Może potrzebujemy tylko dobrego słowa i uścisku?

Położyły się wszystkie obok Śnieżki, trzymając ją za ręce i szepcząc: – Jesteś naszą siostrą, kochamy cię. I wtedy Śnieżka otworzyła oczy. Uśmiechnęła się, bo poczuła, że prawdziwa magia tkwi w przyjaźni, a nie w jabłkach czy bogactwach.

Od tamtej pory Śnieżka została z krasnoludkami na zawsze, a zła sąsiadka przeprosiła i stała się lepsza. Wszyscy razem uczyli się, że najważniejsze to mieć dobre serce i pomagać innym, nawet gdy jest trudno.

Każdego wieczoru, przed snem, Śnieżka patrzyła w gwiazdy i dziękowała za swoich przyjaciół. Krasnoludki nuciły jej cichą kołysankę, a w lesie zapadała spokojna cisza, która otulała ich domek jak miękki kocyk.