Sowa Zosia i przyjaciel z nocy

— Bajka do czytania —

W wielkim, starym dębie na skraju łąki mieszkała sowa o imieniu Zosia. Każdej nocy siadała na najwyższej gałęzi i patrzyła w rozgwieżdżone niebo. Choć gwiazdy były piękne, Zosia czuła się trochę samotna – wszystkie inne zwierzęta spały, a ona nie miała z kim porozmawiać.

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił wyjątkowo jasno, Zosia usłyszała ciche furkotanie. Spojrzała w dół i zobaczyła małego nietoperza, który próbował zawisnąć na gałęzi tuż obok. „Hej, jesteś nowy?” – zapytała Zosia z ciekawością. Nietoperz uśmiechnął się nieśmiało i przedstawił się jako Borys.

Borys opowiedział Zosi, że właśnie przeniósł się z lasu po drugiej stronie rzeki. „Tutaj jest cicho i spokojnie, ale nie znam jeszcze nikogo” – powiedział. Zosia ucieszyła się, że wreszcie ma towarzystwo. Zaproponowała, że pokaże mu wszystkie sekretne miejsca w okolicy.

Razem polecieli nad łąkę, gdzie świeciły setki świetlików. Wyglądały jak małe gwiazdy tańczące nad trawą. Borys był zachwycony: „Nigdy nie widziałem czegoś tak pięknego!” – zawołał. Zosia poczuła, że jej samotność znika – dzielenie się tym widokiem z kimś było wspaniałe.

Potem usiedli na starym kamieniu przy strumieniu. Słuchali, jak woda cicho pluska, a żaby rechoczą w oddali. Borys opowiedział Zosi o swoich przygodach z nietoperzami w lesie, a Zosia zdradziła, jak uwielbia liczyć gwiazdy. Śmiali się i rozmawiali tak długo, że nie zauważyli, kiedy księżyc przesunął się po niebie.

W końcu Borys ziewnął: „Muszę już wracać do mojej jaskini, ale jutro na pewno znów się spotkamy!” Zosia uśmiechnęła się szeroko – pierwszy raz od dawna nie chciała, by noc się kończyła. Odprowadziła przyjaciela do starego drzewa i pomachała mu skrzydłem.

Gdy wróciła do swojego dębu, czuła ciepło w sercu. Noc już nie wydawała się taka samotna – teraz wiedziała, że gdzieś tam jest Borys, który też patrzy w gwiazdy. Z cichym pukaniem odszukała swoje ulubione zagłębienie w pniu i wtuliła się w miękki mech.

Zosia zamknęła oczy i zasnęła słodko, a jej sny pełne były tańczących świetlików i cichych rozmów z przyjacielem. Noc była piękna i spokojna, a gwiazdy świeciły nad dębem tak jasno, jakby cieszyły się razem z nią.