Bajka o spadającej gwieździe, która chciała mieć domek

— Bajka do czytania —

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił srebrzyście, a wiatr delikatnie kołysał drzewami, z nieba spadła mała gwiazda. Nie była to zwykła gwiazda – miała złote iskierki i cichutko nuciła melodyjkę. Wylądowała miękko na łące pełnej stokrotek.

Gwiazdka rozejrzała się dookoła. Wszystko było nowe i obce. Zobaczyła domek biedronki – mały, czerwony w czarne kropki, przycupnięty pod liściem. „Jaki ładny domek!” – pomyślała. Zapukała cichutko. Biedronka wyjrzała i powiedziała: „Przykro mi, gwiazdko, ale mój domek jest za mały dla nas obu. Ale może znajdziesz miejsce gdzie indziej?”

Gwiazdka poszła dalej. Spotkała mrówkę niosącą igiełkę. Mrówka mieszkała w kopcu z ziemi. „Czy mogłabym zamieszkać z tobą?” – zapytała gwiazdka. Mrówka uśmiechnęła się: „Mój kopiec jest przytulny, ale ty jesteś za duża i za jasna. Świeciłabyś całą noc, a my musimy spać. Poszukaj dalej, przyjaciółko.”

Gwiazdka poczuła się smutna. Usiadła na kamieniu i popatrzyła w niebo. Tam, wysoko, świeciły jej siostry – inne gwiazdy. „Tęsknię za domem” – szepnęła. Nagle usłyszała cichy głos: „Hej, mała! Dlaczego jesteś taka smutna?” To był świetlik, który tańczył wśród traw.

„Spadłam z nieba i nie mam gdzie mieszkać” – odpowiedziała gwiazdka. Świetlik zaświecił swoim zielonym światełkiem: „A może chcesz zamieszkać ze mną? Mam łąkę pełną krzaczków i mnóstwo miejsca. Będziemy razem świecić w nocy!” Gwiazdka ucieszyła się bardzo.

I tak gwiazdka zamieszkała ze świetlikiem. Razem oświetlali ścieżki zagubionym biedronkom i mrówkom. Każdej nocy, gdy dzieci patrzyły w niebo, widziały jedną gwiazdkę, która poruszała się po łące. To była ta mała gwiazdka, która znalazła swój nowy dom.

„Dobranoc, gwiazdko” – mówiły dzieci, zamykając oczy. A gwiazdka mrugała do nich swoim złotym blaskiem, cichutko nucąc kołysankę. W końcu, zmęczona, przytuliła się do świetlika i zasnęła spokojnie pod wielkim, gwiaździstym niebem.