Księżniczka Jasnowłosa i tajemnicze migotanie

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w państwie, gdzie gwiazdy świeciły najjaśniej, mieszkała mała księżniczka o imieniu Jasnowłosa. Miała pięć lat i długie, złote włosy, które lśniły jak promienie słońca. Ale Jasnowłosa nie lubiła spać. Każdego wieczoru, gdy niania zapalała lampkę, a na niebie pojawiały się pierwsze gwiazdy, księżniczka zamykała oczy, ale zaraz je otwierała. „Jeszcze nie jestem zmęczona!” – mówiła, a jej pokój wypełniał się śmiechem i tańcem.

Pewnego razu, gdy mama królowa i tata król poszli na ważną naradę, a w pałacu zapanowała cisza, Jasnowłosa zobaczyła coś dziwnego. Przez okno jej komnaty wleciało maleńkie, migoczące światełko. Było srebrne i okrągłe, jak kropelka wody. „Co to?” – zapytała szeptem, bo światełko tańczyło w powietrzu. „Jestem Iskierka Snu” – odpowiedziało cichutko. „Przychodzę po ciebie, księżniczko. Chcesz zobaczyć, dokąd prowadzi sen?”

Jasnowłosa, choć zwykle nieufna, skinęła głową. Iskierka poprowadziła ją przez korytarz, gdzie obrazy na ścianach mrugały do niej przyjaźnie. „Spójrz” – powiedziała Iskierka, unosząc się nad wielkim, aksamitnym łóżkiem. „To nie jest zwykłe łóżko. To statek, który płynie po morzu Cichych Snów. Gdy się położysz, zaczyna się podróż.”

Księżniczka położyła się na poduszce, a Iskierka usiadła na jej dłoni. „Zamknij oczy” – szepnęła. I naczas, gdy Jasnowłosa zmrużyła powieki, zobaczyła łąkę pełną różowych kwiatów, które pachniały wanilią. Na łące skakały jednorożce z grzywami z tęczy. „To twój sen” – powiedziała Iskierka. „Każdej nocy możesz tu przyjść i bawić się, ale tylko wtedy, gdy pozwolisz sobie zasnąć.”

Jasnowłosa uśmiechnęła się. Biegała po łące, łapała gwiazdki, które spadały z nieba jak confetti, i słuchała śpiewu księżycowych ptaków. „Jest pięknie” – szepnęła. „Ale dlaczego wcześniej nie chciałam spać?” – zapytała. „Bo bałam się, że coś stracę” – odpowiedziała Iskierka. „A tymczasem sen to skarb, który daje siłę na nowy dzień.”

Gdy Jasnowłosa otworzyła oczy, w pokoju było ciemno, a przez okno wpadało światło gwiazd. Iskierka Snu zniknęła, ale księżniczka wiedziała, że wróci kolejnej nocy. Od tamtej pory, gdy niania mówiła: „Pora spać”, Jasnowłosa kładła się grzecznie i zamykała oczy, bo wiedziała, że czeka na nią przygoda w krainie snów.

I tak każdego wieczoru, w pałacu pełnym gwiazd, mała księżniczka zasypiała z uśmiechem. A gdy zapadała cisza, a na niebie rozbłyskiwały srebrne punkciki, wszyscy w państwie wiedzieli, że Jasnowłosa już śpi, bo sen to najpiękniejsza podróż, jaka istnieje.