Księżniczka Iskierka i Sen Tysiąca Gwiazd

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w krainie Złotych Łąk, mieszkała księżniczka Iskierka. Nie nosiła długich sukien ani diademu – zamiast tego miała we włosach małe, migoczące światełka, które pojawiały się, gdy była szczęśliwa. Iskierka uwielbiała biegać boso po łące, śpiewać ptakom i tańczyć z wiatrem. Pewnego dnia jednak do zamku przybyła tajemnicza gościni.

Gościnią była czarownica Północna Rosa, która zazdrościła księżniczce radości. „Jesteś zbyt beztroska – syknęła. – Dam ci lekcję, którą zapamiętasz na zawsze!” I rzuciła zaklęcie: Iskierka zaśnie, gdy dotknie czegokolwiek zimnego jak lód. Tylko coś naprawdę ciepłego będzie mogło ją obudzić.

Od tego dnia księżniczka bała się wszystkiego: chłodnej wody, marmurowej podłogi, a nawet porannego powietrza. Schowała się w swojej komnacie i przestała wychodzić na łąkę. Wkrótce jej iskierki przygasły, a zamek spowił smutek. Najgorsze stało się, gdy niechcący dotknęła kryształowego lustra – natychmiast zapadła w głęboki, lodowaty sen.

Król i królowa wezwali wszystkich rycerzy, ale nikt nie wiedział, jak pomóc. Niektórzy próbowali rozbić lustro, inni krzyczeli, by księżniczka się obudziła, ale ona spała nieruchomo, zimna jak kamień. Dopiero młody rycerz o imieniu Odważnik, który przybył z dalekiej wioski, postanowił działać inaczej.

Odważnik nie wziął ze sobą miecza. Zamiast tego wyruszył na poszukiwanie czegoś, co mogłoby ogrzać księżniczkę. Wspiął się na najwyższą górę, by złapać pierwsze promienie słońca, i zaniósł je do lasu, gdzie mądra wiewiórka nauczyła go, jak utkać z nich ciepły koc. Potem popłynął na wyspę, gdzie rosły kwiaty, które nigdy nie traciły ciepła, i zerwał ich garść.

Gdy Odważnik wrócił do zamku, delikatnie okrył księżniczkę Iskierkę słonecznym kocem i położył obok niej ciepłe kwiaty. Przez całą noc siedział przy niej i opowiadał historie o przygodach, które przeżył. Z każdym opowiedzianym słowem koc stawał się coraz cieplejszy, a kwiaty jaśniejsze.

Nad ranem, gdy pierwszy promień wschodzącego słońca padł na twarz Iskierki, jej policzki nabrały koloru. Otworzyła oczy i uśmiechnęła się – iskierki w jej włosach znów zaczęły tańczyć. „Obudziłam się, bo czułam twoje ciepło” – szepnęła. Zrozumiała, że nie musi bać się zimna, bo przyjaciele potrafią ogrzać nawet najbardziej zmarznięte serce.

Tego wieczoru Iskierka i Odważnik usiedli na łące, patrząc w niebo pełne gwiazd. Księżniczka już nigdy nie bała się chłodu – wiedziała, że wokół niej są ludzie, którzy dają jej ciepło. Gdy zamknęła oczy, jej ostatnia iskierka zamigotała jak mała gwiazdka, a wokół zapanowała spokojna, cicha noc.