Mały Mirek i stacja Mir

— Bajka do czytania —

W głębokim kosmosie, gdzie gwiazdy tańczą jak iskierki, unosiła się stacja Mir. Była duża, srebrna i pełna tajemniczych korytarzy. Mieszkał w niej mały kosmiczny króliczek o imieniu Mirek. Miał miękkie, białe futerko i uszy, które stawały dęba, gdy był ciekawy. Każdego dnia skakał po stacji, zaglądając w każdy zakamarek.

Mirek uwielbiał oglądać Ziemię przez okno. Wyglądała jak niebieska kula z białymi chmurkami. „Jaka piękna” – szeptał. Ale czasami czuł się samotny. Na stacji było cicho, tylko maszyny bzyczały, a lampy migały w rytm pracy.

Pewnego dnia Mirek postanowił znaleźć nowego przyjaciela. Wskoczył do windy, która zawiozła go na samą górę stacji. Tam znalazł małe laboratorium pełne błyszczących przycisków. Na jednym z nich siedział mały, zielony robot o imieniu Bzyk. Bzyk miał jedno oko i świecił na niebiesko.

„Cześć” – powiedział Mirek. „Jestem Mirek. Szukam kogoś do zabawy.” Bzyk zamrugał. „Jestem robotem od napraw. Ale chętnie się pobawię. Tylko muszę najpierw sprawdzić działanie anteny.” I tak zaczęła się ich przygoda.

Razem poszli do sterowni. Mirek skakał, a Bzyk turlał się na kółkach. Nagle usłyszeli dziwny dźwięk: „Puk, puk, puk!”. To mały kosmiczny pyłek uderzał w szybę. „To tylko pyłek” – powiedział Bzyk. „Ale może zrobić dziurę, jeśli nie będzie sprawdzony.” Mirek pomógł Bzykowi naprawić małą rysę na szybie.

Potem poszli do ogrodu na stacji. Rosły tam małe, zielone roślinki, które dawały tlen. Mirek podlewał je, a Bzyk włączył specjalne światło. „Dziękuję, że mi pomagasz” – powiedział Bzyk. „Razem jest weselej.” Mirek uśmiechnął się. „Tak, to prawda. Nawet w kosmosie można znaleźć przyjaciela.”

Wieczorem usiedli przy oknie. Gwiazdy migotały jak małe latarenki. Mirek oparł głowę na Bzyku. „Wiesz co? Stacja Mir jest moim domem. A ty jesteś moim przyjacielem. To najważniejsze.” Bzyk zamrugał na niebiesko. „I zawsze będziemy razem patrzeć na gwiazdy.”

Wkrótce Mirkowi zaczęły opadać powieki. Bzyk ściszył światła i nucił cichą melodię. „Dobranoc, Mirku” – szepnął robot. „Śpij spokojnie, a gwiazdy będą nad tobą czuwać.” Mirek zamknął oczy i śnił o kosmicznych przygodach. Na stacji Mir zapanowała cisza, tylko małe lampki migały jak iskierki.

Kiedy Mirek obudził się rano, wiedział, że w kosmosie najważniejsza jest przyjaźń. I że każdy, nawet mały króliczek, ma swoje miejsce wśród gwiazd.