Gwiazdkowa Przygoda Starship

— Bajka do czytania —

W dalekiej, błyszczącej galaktyce, w hangarze na Księżycu, mieszkał mały statek kosmiczny o imieniu Starship. Miał okrągłe, błyszczące oczy i srebrne skrzydła, które mieniły się w świetle gwiazd. Każdej nocy patrzył w niebo i marzył, by polecieć dalej niż jakikolwiek inny statek.

Starship był jeszcze mały, ale jego serce biło w rytmie rakiet. Każdego ranka obserwował starsze statki, które startowały z wielkim hukiem i znikały wśród gwiazd. "Kiedy ja polecę?" – pytał cicho swojego przyjaciela, pluszowego robota o imieniu Bzyczek. Bzyczek był mały, zielony i zawsze pocierał swoje metalowe uszy, kiedy się zastanawiał.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc świecił jasno, Starship zobaczył spadającą gwiazdę. Błysnęła złotem i spadła tuż za hangarem. "To znak!" – zawołał Starship i pchnął swoje małe silniki. Z trudem wzbił się w powietrze, ale był tak przejęty, że zapomniał o mapie. Leciał i leciał, aż wylądował na tajemniczej, kolorowej planecie.

Planeta była cała różowa, a na niej rosły ogromne, miękkie chmury, które pachniały truskawkami. Mieszkały tam małe, skaczące stworki o dużych oczach, zwane Pysiawkami. "Witaj!" – pisnęły i zaczęły skakać wokół Starshipa. Jeden z nich, Pysiu, zapytał: "Dokąd lecisz, mały przyjacielu?" Starship wyznał, że zgubił się i nie wie, jak wrócić do domu.

Pysiawki były bardzo przyjazne. Pokazały Starshipowi, jak zbierać srebrny pył z kwiatów, który świecił w ciemności. "To magiczny pył – powiedział Pysiu. – Jeśli go nie zgubisz, wskaże ci drogę do domu." Starship zebrał pełny zbiornik pyłu, ale gdy próbował wystartować, jego silniki nagle zgasły. Był smutny: "Nie dam rady…". Ale Pysiu przytulił go i szepnął: "Nawet wielka podróż zaczyna się od małego wzlotu. Spróbuj jeszcze raz."

Starship zamknął oczy, pomyślał o swoim hangarze i o Bzyczku. Z całej siły nacisnął przycisk startu. Silniki zabulgotały, a potem zaiskrzyły. W górę! Wzbił się wysoko, a srebrny pył rozświetlił mu drogę. Leciał nad różową planetą, a Pysiawki machały mu na pożegnanie. W końcu ujrzał znajome światło Księżyca.

Gdy wylądował, Bzyczek czekał na niego z lampką w ręku. "Dobrze, że jesteś!" – zawołał robot. Starship opowiedział mu o swojej przygodzie, pokazał srebrny pył, który został w zbiorniku. I choć nie dotarł do najdalszych gwiazd, czuł, że przeżył coś wielkiego. Od tamtej pory każdego wieczoru patrzył w niebo i uśmiechał się do spadających gwiazd.

Gdy zaszło słońce, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdki, Starship wtulił się w ciepły koc z folii kosmicznej. Bzyczek zagrał mu cichą, srebrną melodię. "Dobranoc, Starship – szepnął robot. – Śpij i licz gwiazdki." A mały statek zamknął oczy, myśląc o różowej planecie i tym, że każda podróż zaczyna się od jednego małego kroku - albo jednego małego wzlotu.