Jeżyk i tajemnica ciemności

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, pod wielkim liściem paproci, mieszkał mały jeżyk o imieniu Igiełka. Igiełka miał sto kolców, miłe oczka i jeden wielki strach – bał się ciemności.

Gdy tylko słońce chowało się za horyzont, a na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy, Igiełka zwijał się w ciasną kuleczkę i zamykał oczy. Każdy szelest liści, każde pohukiwanie sowy wydawało mu się groźne.

Pewnego wieczoru, gdy Księżyc był wyjątkowo okrągły, Igiełka usłyszał dziwne, ciche pukanie do swojego domku. To była mała myszka Tekla. – Nie bój się, Igiełko! – powiedziała. – Chodź, pokażę ci coś magicznego.

Igiełka bardzo się bał, ale ciekawość była silniejsza. Wyszedł zza liścia i zobaczył, że cały las jest skąpany w srebrzystym blasku. – Spójrz – szepnęła Tekla. – Ciemność to tylko koc, pod którym wszystko odpoczywa.

Poszli razem ścieżką między drzewami. Igiełka zauważył, że w ciemności gwiazdy świecą jaśniej, a świętojańskie robaczki tańczą jak małe latarenki. – Strach jest jak chmura – powiedziała stara sowa, która nagle usiadła na gałęzi. – Kiedy przyjrzysz się jej z bliska, okazuje się miękka i nieszkodliwa.

Sowa wyjaśniła, że każdy dźwięk nocy ma swoją historię: szum wiatru to kołysanka drzew, a pohukiwanie to piosenka o przyjaźni. Igiełka przestał się bać. Zrozumiał, że noc nie jest wrogiem, a tajemniczym przyjacielem.

Wrócił do swojego legowiska, ale tym razem nie zwinął się w kulkę. Położył się wygodnie, patrzył przez liście na migoczące gwiazdy i słuchał spokojnego oddechu lasu. Każdy szelest był teraz znajomy i łagodny.

Igiełka zamknął oczy i poczuł, jak sen otula go miękkim, ciemnym skrzydłem. Dobranoc, mały jeżyku. Niech noc będzie twoją przyjaciółką.