Bajka o małym zajączku, który zaprzyjaźnił się z ciemnością

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru, gdy słońce schowało się za horyzontem, a w oknach zapaliły się światła, mały zajączek Szarusiek wtulił się w swoją poduszkę. Nie chciał, żeby zapadła noc, bo bał się ciemności.

Szarusiek mieszkał w przytulnej norce pod starym dębem. Każdego wieczoru, gdy mama zapalała lampkę na stoliku, chował się pod kocyk i zamykał oczy. – Mamo, a co jest w tej ciemności? – pytał drżącym głosikiem. – Nic strasznego, kochanie – odpowiadała mama, głaszcząc go po miękkim futerku. Ale Szarusiek i tak się bał.

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił srebrnym blaskiem, a w norce zrobiło się cicho, zajączek usłyszał cichutki głosik. – Hej, nie bój się! – powiedział ktoś. Szarusiek otworzył oczy i zobaczył maleńkiego świetlika, który unosił się tuż nad jego noskiem. – Jestem Lulu – przedstawił się świetlik. – Widzę, że boisz się ciemności. Chcesz, żebym ci coś pokazał?

Szarusiek nieśmiało skinął główką. Lulu rozpromienił się i poleciał w stronę wyjścia z norki. – Chodź za mną! – zawołał. Zajączek wstał i ostrożnie wyjrzał na zewnątrz. Noc była cicha i spokojna, a niebo usiane gwiazdami. – Popatrz – powiedział Lulu, wskazując w górę. – Każda gwiazda to mały przyjaciel, który świeci dla ciebie.

Szarusiek spojrzał w niebo i nagle wydało mu się, że gwiazdy mrugają do niego wesoło. – A to? – zapytał, wskazując na wielki, żółty księżyc. – To najstarszy strażnik nocy – odparł Lulu. – On pilnuje, żeby wszystkie zwierzęta spały spokojnie. Kiedy na niego patrzysz, możesz mu opowiedzieć o swoich marzeniach.

Zajączek usiadł na miękkiej trawie i przez chwilę patrzył w niebo. Nagle usłyszał cichy szelest – to wiatr muskał liście dębu. – A to? – zapytał zdziwiony. – To muzyka nocy – odpowiedział Lulu. – Drzewa szepczą do siebie dobre słowa, a ty możesz je usłyszeć, jeśli tylko zamkniesz oczy i wsłuchasz się w ciszę.

Szarusiek zamknął oczy i rzeczywiście usłyszał delikatny szum. Poczuł się spokojny i bezpieczny. – Wiesz co, Lulu? – szepnął. – Ciemność wcale nie jest taka straszna. Jest jak wielki, miękki koc, który otula cały świat. Świetlik uśmiechnął się i usiadł na uchu zajączka. – Widzisz? Strach znika, gdy poznajesz to, czego się boisz.

Nagle Szarusiek poczuł, że jego powieki robią się ciężkie. Lulu zobaczył, że zajączek już prawie śpi. – Czas wracać do norki – powiedział cicho. Zaprowadził Szaruska do łóżeczka i przykrył go kocykiem. – Dobranoc, przyjacielu – wyszeptał, gasząc swoją lampkę. – Pamiętaj, że gwiazdy zawsze będą nad tobą czuwać.

I tak mały zajączek zasnął spokojnie, a nad jego głową migotały gwiazdy, które stały się jego nocnymi przyjaciółmi. Dobranoc, Szarusiu. Dobranoc, mały odkrywco nocy.