Zagubiona chusteczka Zygmunta

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie brzozy szumiały cicho, mieszkał mały zajączek o imieniu Zygmunt. Miał on swoją najukochańszą rzecz – chusteczkę w kropki, którą dostał od swojej babci. Kiedy ją trzymał, czuł się bezpiecznie i kochany.

Pewnego słonecznego poranka Zygmunt wybrał się na łąkę, aby bawić się z motylami. Skakał wesoło, a jego chusteczka powiewała na wietrze. Nagle – ojej! – wiatr porwał chusteczkę wysoko w górę i poniósł ją w stronę gęstego lasu. Zygmunt pobiegł za nią, ale chusteczka zniknęła mu z oczu.

Zygmunt szukał wszędzie: pod krzakami, między korzeniami starych dębów, nawet w norce myszy. Nie mógł jej znaleźć. Usiadł na kamieniu i zaczął płakać. Czuł wielki smutek, jakby stracił kawałek swojego serca. „Już nigdy jej nie zobaczę!” – myślał.

Nadleciała mądra sowa Stefania, która mieszkała w dziupli starego dębu. Zobaczyła smutnego zajączka i zapytała: „Dlaczego płaczesz, Zygmuncie?” Zygmunt opowiedział jej o zgubionej chusteczce. Sowa uśmiechnęła się łagodnie.

„Widzisz, moje dziecko – powiedziała Stefania – chusteczka była dla ciebie ważna, ale najważniejsze są wspomnienia, które ci dała. Pamiętasz, jak babcia ci ją podarowała? I jak się cieszyłaś, kiedy w nią patrzyłeś? Te chwile zostaną w twoim sercu na zawsze, nawet jeśli chusteczka zniknęła.”

Zygmunt przestał płakać. Zamknął oczy i przypomniał sobie zapach babcinego domu, jej ciepły uścisk i śmiech, gdy wręczała mu chusteczkę. Poczuł, że w jego sercu jest ciepło. „Dziękuję, Stefaniu” – powiedział cicho.

Wrócił do swojej norki, a po drodze zerwał kropkę na pamiątkę. Wieczorem usiadł na progu i patrzył w niebo. Gwiazdy migotały jak małe iskierki. Pomyślał, że babcia pewnie też patrzy na te same gwiazdy. Uśmiechnął się, bo wiedział, że miłość nigdy nie ginie.

Zygmunt położył się do swojego łóżeczka, a przez okno wpadały promienie księżyca. Poczuł, że w jego sercu jest miejsce na miłość i wspomnienia. Zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, babciu. Dobranoc, chusteczko.” I zasnął spokojnie.