Strażak Antek i mały kotek

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku Pogodne Wzgórze, gdzie domy były kolorowe jak cukierki, stała czerwona remiza strażacka. Mieszkał w niej strażak Antek – wysoki, silny, z jasnymi włosami i piegami na nosie. Od dziecka marzył, by nosić hełm i gasić pożary. Ale Antek miał sekret, o którym nikt nie wiedział: bał się wysokości. Gdy patrzył w górę na drabinę, nogi mu drżały, a serce biło jak szalone.

Jego koledzy, dzielny Borys i mądra Zosia, zawsze byli gotowi do akcji. Borys miał wielkie wąsy i zawsze żartował, Zosia nosiła okulary i czytała książki o pożarach. Antek uczył się od nich każdego dnia. Pewnego popołudnia, gdy słońce grzało mocno, zadzwonił alarm: na starym dębie przy parku utknął mały kotek. Nie mógł zejść, a gałęzie były bardzo wysoko – wyżej niż dach remizy.

Borys i Zosia właśnie wyjechali do innego zdarzenia – małego pożaru w piekarni. Antek został sam. „Muszę jechać” – pomyślał. Serce biło mu mocno, ale wyobraził sobie przestraszonego kotka. Wziął drabinę, hełm i ruszył w stronę parku.

Antek założył rękawice i sprawdził, czy drabina jest stabilna. Pomyślał o swoim tacie, który też był strażakiem i zawsze mówił: „Najważniejsze to nie poddawać się, nawet gdy strach ściska gardło.” Pod starym dębem zebrały się dzieci z sąsiedztwa. Wskazywały palcami w górę. Antek postawił drabinę i zaczął się wspinać.

Na wysokości drugiego piętra zobaczył kotka – małego, rudego, z ogonkiem jak pędzelek. Kotek patrzył na niego wielkimi, przestraszonymi oczami. Antek poczuł, jak nogi mu drżą, ale powiedział do siebie cicho: „Muszę być dzielny, dla niego.” Wspiął się wyżej, aż sięgnął gałęzi. Delikatnie chwycił kotka i przytulił go do piersi. Kotek zamruczał głośno, jak mały silniczek.

Antek ostrożnie zszedł na dół, stawiając nogi pewnie. Gdy stanął na ziemi, dzieci klasnęły z radości, a kotek owinął się wokół szyi Antka i mruczał jak mały traktor. Dzieci śmiały się i wołały: „Strażak Antek, strażak Antek!”

Gdy wrócił do remizy, Borys i Zosia już czekali. „Jesteś prawdziwym bohaterem!” – powiedzieli, klepiąc go po plecach. Borys dodał: „Widzisz, Antek? Strach to tylko uczucie, ale czyny są ważniejsze.” Zosia uśmiechnęła się: „Dziś udowodniłeś, że jesteś prawdziwym strażakiem.” Antek uśmiechnął się, bo wiedział, że odwaga to nie brak strachu, ale działanie mimo niego.

Wieczorem Antek usiadł na dachu remizy i patrzył w niebo pełne gwiazd. Myślał o dzisiejszym dniu i o tym, jak ważne jest pomaganie innym, nawet jeśli się boimy. Czuł spokój i dumę. Potem poszedł do swojego pokoju, położył się na łóżku i przytulił maskotkę strażaka. Przez okno widział gwiazdy i słyszał ciche pohukiwanie sowy. Zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, mały kotku. Dobranoc, świecie. Dobranoc, strażaku Antku.” I zasnął spokojnie, z uśmiechem na twarzy.