Bajka o strusiu, który chciał mieć skrzydła

— Bajka do czytania —

Dawno temu, na gorącej afrykańskiej sawannie, mieszkał mały struś o imieniu Tupek. Tupek miał długą szyję i bardzo mocne nogi, ale najbardziej na świecie marzył o tym, żeby fruwać.

Codziennie rano Tupek patrzył na kolorowe ptaki, które z łatwością wzbijały się w niebo. Papugi krzyczały głośno, a flamingi machały różowymi skrzydłami. – Dlaczego ja nie mam takich skrzydeł? – wzdychał Tupek i próbował biegać szybciej, żeby choć przez chwilę poczuć się jak w locie.

Pewnego dnia Tupek spotkał żyrafę Gierkę. Gierka miała najdłuższą szyję na sawannie i z uśmiechem spytała: – Co ci jest, mały przyjacielu? – Chciałbym fruwać jak ptaki – odpowiedział smutno struś. Żyrafa pokiwała głową i powiedziała: – Każdy ma coś wyjątkowego. Ty masz nogi, które potrafią biec szybciej niż wiatr.

Tupek nie był do końca przekonany. Pobiegł więc do mądrej sowy Zosi, która mieszkała na starym baobabie. – Sowo Zosiu, powiedz mi, czy ja kiedyś będę fruwać? – zapytał. Sowa wyjrzała z dziupli i rzekła łagodnie: – Nie każdy ptak musi fruwać. Ty, Tupek, jesteś mistrzem biegania. Twoje nogi to prawdziwy skarb.

Struś podziękował sowie i postanowił sprawdzić swoje umiejętności. Rozpędził się na sawannie, a jego nogi poruszały się tak szybko, że aż wiatr świszczał mu w piórach. Nagle Tupek poczuł ogromną radość – biegł tak szybko, że czuł się, jakby unosił się nad ziemią. – To prawie jak latanie! – zawołał szczęśliwy.

Od tego dnia Tupek zrozumiał, że nie musi fruwać, by być wyjątkowym ptakiem. Każdego wieczoru biegał po sawannie, a potem wracał do swojej mamy, która czesała mu piórka i mówiła: – Jesteś najszybszym strusiem na świecie. A wieczorem, gdy gwiazdy pojawiały się na niebie, Tupek kładł się spokojnie, przytulał do mamy i z uśmiechem zasypiał, wiedząc, że jest doskonały taki, jaki jest.