Bajka o Gwiazdkowym Zespole

— Bajka do czytania —

W kolorowym miasteczku Błyskotkowo, gdzie domki pomalowane były na żółto i niebiesko, mieszkała czwórka przyjaciół: Franek, Zosia, Tymek i Ola. Każde z nich miało jedną wyjątkową umiejętność, ale nie wiedziało jeszcze, jak ją wykorzystać, by stać się prawdziwymi superbohaterami.

Franek potrafił biegać tak szybko, że wiatr gubił mu czapkę z głowy. Zosia umiała słyszeć najcichsze szepty trawy, a Tymek widział rzeczy, które były bardzo daleko – na przykład kropkę na czubku wieży kościoła. Ola zaś miała siłę w rękach, która pozwalała jej podnosić nawet ciężkie kamienie. Każdego dnia ćwiczyli swoje moce, ale nie wiedzieli, po co im one.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za pagórkami, w Błyskotkowym parku zaginął mały, niebieski balonik. Należał do małej Lili, która bardzo go lubiła. Balonik uciekł wysoko, aż między gałęzie starego dębu. Lili płakała, bo nie mogła go dosięgnąć.

Franek zaproponował: „Pobiegnę i spróbuję go złapać!” Ale dąb był wysoki, a Franek, choć szybki, nie umiał skakać. Zosia nadstawiła ucha i powiedziała: „Słyszę, jak balonik cichutko stuka o gałąź. Jest tam, na samej górze!” Tymek zmrużył oczy: „Widzę go! Leży między liśćmi, tuż obok gniazda wróbla.”

Ola podeszła i spróbowała podnieść się na palcach, ale nie sięgała. Wtedy wpadli na pomysł: każdy użyje swojej mocy, by pomóc innym. Franek pobiegł po drabinę, Zosia nasłuchiwała, którędy iść, Tymek wskazywał drogę, a Ola podniosła drabinę i postawiła ją przy drzewie. Wspólnie, krok po kroku, dosięgli balonika i oddali go Lili.

Lili uśmiechnęła się szeroko: „Jesteście prawdziwymi superbohaterami!” Przyjaciele spojrzeli po sobie. Franek powiedział: „Myśleliśmy, że superbohater musi być sam, ale to właśnie razem udało nam się pomóc.” Zosia dodała: „Każda moc jest ważna, gdy używa się jej dla innych.”

Od tego dnia nazwali się Gwiazdkowym Zespołem. Pomagali sobie nawzajem: jeśli ktoś miał kłopot, zawsze mogli liczyć na pozostałych. I choć nie nosili peleryn ani masek, ich przyjaźń była największą supermocą na świecie.

Gdy zapadł wieczór, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, przyjaciele usiedli na swojej ulubionej ławce. Patrzyli w górę i uśmiechali się do siebie. Franek szepnął: „Dobranoc, Zespołe.” Zosia zamknęła oczy, a Tymek i Ola przytulili się, słysząc cichy plusk gwiazd. I tak, w ciszy, zasnęli, wiedząc, że jutro znów będą razem.