Zajączek Tupcio i wielkanocna święconka

— Bajka do czytania —

Był sobie mały zajączek o imieniu Tupcio. Mieszkał w norce pod starym dębem, razem z mamą i tatą. Pewnego dnia, tuż przed Wielkanocą, mama powiedziała: "Tupcio, jutro pójdziemy do kościoła święcić pokarmy." Tupcio nie wiedział, co to znaczy.

"Po co święcić jedzenie?" – zapytał. Mama uśmiechnęła się i wyjaśniła: "To stara tradycja. Dziękujemy za jedzenie i prosimy, żeby zawsze go było pod dostatkiem. A potem dzielimy się nim z rodziną." Tupcio nadal był ciekawy, ale już trochę mniej.

Następnego dnia Tupcio pomógł mamie przygotować koszyczek. Włożyli do niego jajka, chleb, sól, wędlinę i małą babeczkę. Koszyczek był pięknie ozdobiony baziami i kolorową serwetką. Tupcio był dumny, że sam ułożył jajka.

Gdy szli do kościoła, spotkali kurkę Klementynkę. Niosła koszyczek pełen jajek. "Idziesz święcić?" – zapytała. "Tak, ale nie wiem po co" – odpowiedział Tupcio. Kurka powiedziała: "To bardzo ważne! Potem te jajka zjemy z rodziną i będziemy się cieszyć."

Po drodze spotkali też baranka Basię. Baranek niósł koszyczek z siankiem i małym dzwoneczkiem. "To dla Jezusa" – powiedział. Tupcio zaczął rozumieć, że Wielkanoc to radosne święto, a święconka to znak wdzięczności.

W kościele było mnóstwo ludzi i zwierząt. Ksiądz pokropił koszyczki wodą święconą i pobłogosławił. Tupcio poczuł się dziwnie spokojny i radosny. Zrozumiał, że to nie tylko jedzenie, ale znak miłości i wdzięczności.

Po powrocie do domu cała rodzina usiadła do śniadania. Dzielili się jajkiem i opowiadali sobie śmieszne historie. Tupcio był bardzo szczęśliwy, że ma taką wspaniałą rodzinę.

Wieczorem Tupcio położył się do łóżka. Przez okno widział gwiazdy na niebie. Pomyślał o dzisiejszym dniu i uśmiechnął się. Czuł ciepło w sercu. Zamknął oczy i zasnął spokojnie, marząc o kolejnej Wielkanocy.