Gwiazdka w lesie

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie sosny pachniały żywicą, a śnieg skrzypiał pod łapkami, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Rudzia. Był wigilijny wieczór, a w powietrzu unosił się zapach pierników i świerku. Rudzia uwielbiała święta, ale w tym roku czuła, że czegoś brakuje. Postanowiła sprawdzić, co takiego sprawia, że Boże Narodzenie jest naprawdę wyjątkowe.

Rudzia wyskoczyła z ciepłej dziupli i pobiegła w stronę polany. Po drodze spotkała starą sowę Mądrusię, która siedziała na gałęzi i patrzyła w niebo. – Mądrusiu, co jest najważniejsze w święta? – zapytała wiewiórka. Sowa zamrugała wielkimi oczami i powiedziała: – Najważniejsze jest to, co dajemy innym z serca, a nie to, co dostajemy. Rudzia zastanowiła się nad tymi słowami.

Niedaleko polany mieszkał zajączek Kicuś, który był bardzo smutny. Jego norka była zimna i pusta, a on nie miał ani jednego orzeszka na wigilijną kolację. Rudzia zobaczyła, jak Kicuś ociera łapką łzę. – Kicusiu, dlaczego płaczesz? – zapytała cicho. – Bo nie mam nic na święta – odpowiedział zajączek, tuląc się do siebie.

Rudzia poczuła, że jej serduszko robi się ciepłe. Przypomniała sobie o zapasach orzechów i żołędzi, które schowała w dziupli. – Chodź ze mną – powiedziała, biorąc Kicusia za łapkę. Pobiegli do jej domku, a Rudzia wyjęła z kryjówki pełen koszyk smakołyków. – Podzielę się z tobą, bo święta są po to, żeby być razem.

Kicuś uśmiechnął się szeroko, a Rudzia zaprosiła go na wspólną kolację. Ułożyli na mchu orzechy, żołędzie i suszone jagody. Nagle do drzwi zapukał jeż Kolczatek, który też był sam i głodny. – Wejdź, Kolczatku! – zawołała Rudzia. – Mamy dość dla wszystkich! Wesołych świąt!

Trójka przyjaciół usiadła przy małym stoliku, a Rudzia zapaliła świeczkę z kawałka żywicy. Wokół zrobiło się jasno i przytulnie. – To najlepsze święta, jakie kiedykolwiek miałem – powiedział Kicuś, zajadając orzeszka. – A ja myślałem, że będę sam – dodał Kolczatek, mrugając do Rudzi. Wiewiórka poczuła, że jej serce jest pełne radości.

Kiedy skończyli kolację, wyszli na polanę, by popatrzeć na gwiazdy. Na niebie świeciła pierwsza gwiazdka, taka jasna i piękna. Rudzia pomyślała, że Mądruś miała rację – najpiękniejszym prezentem jest to, co dajemy innym. A dzielenie się z przyjaciółmi sprawiło, że święta stały się magiczne.

Tej nocy Rudzia spała spokojnie, a w jej śnie tańczyły gwiazdki i uśmiechnięte zwierzątka. Od tej pory każde Boże Narodzenie przypominało jej, że prawdziwa magia tkwi w sercu i w dobrych uczynkach. I tak, w lesie pełnym śniegu i miłości, święta były zawsze wyjątkowe.