Bajka o zaczarowanym tornistrze

— Bajka do czytania —

Mały Jaś bardzo bał się pierwszego dnia w szkole podstawowej. Jego tornister wydawał mu się ogromny i ciężki, a w brzuchu czuł dziwne łaskotanie. Mama zaprowadziła go pod wielkie drzwi, a Jaś ściskał mocno rączkę swojego plecaka.

Gdy Jaś wszedł do sali, zobaczył mnóstwo ławek i tablicę pełną kolorowych literek. Usiadł w ostatniej ławce i cicho westchnął. Nagle poczuł, że jego tornister lekko drży. Otworzył go, a z środka wyskoczył mały, złoty pyłek, który zamienił się w uśmiechniętego skrzata.

Skrzat miał na imię Groszek i powiedział: – Nie bój się, Jasiu! Jestem strażnikiem tornistrów i pomagam dzieciom odkrywać radość ze szkoły. Jaś zdziwił się, ale uśmiechnął. Groszek pokazał mu, że w szkole można uczyć się przez zabawę: literki tańczyły na tablicy, a cyferki śpiewały piosenki.

Podczas przerwy Jaś poznał Zosię, która też miała małego skrzata w plecaku. Razem bawili się w chowanego między ławkami, a Groszek i skrzat Zosi – Migotka – urządzili zawody w robieniu baniek mydlanych. Jaś zapomniał o strachu.

Po południu pani nauczycielka poprosiła dzieci, by narysowały swoje największe marzenie. Jaś narysował ogromny zamek z książek, a Zosia – most z kredek. Groszek i Migotka pomogli im, by rysunki stały się kolorowe i żywe. Sala wypełniła się śmiechem.

Kiedy zadzwonił dzwonek, Jaś spakował tornister. Groszek szepnął mu: – Pamiętaj, szkoła to miejsce, gdzie każdego dnia odkrywasz coś nowego. A przyjaciele są jak skrzaty – dodają odwagi. Jaś przytulił plecak i obiecał, że jutro też przyjdzie z uśmiechem.

Wieczorem Jaś leżał w łóżku, a obok na poduszce siedział Groszek. Skrzat nucił cichą melodię, a z tornistra wysypywały się srebrne gwiazdki. Jaś zamknął oczy i szepnął: – Dobranoc, szkolo. Dobranoc, Groszku. I zasnął spokojnie, marząc o jutrzejszych przygodach.