Tatuś i Skarb Cierpliwości

— Bajka do czytania —

Kacperek miał trzy lata i bardzo kochał swojego tatę. Każdego wieczoru tata brał go na kolana i opowiadał mu o gwiazdach, które świecą na niebie.

Pewnego dnia Kacperek chciał zobaczyć, jak tata robi drewnianego misia. Tata wziął klocek drewna i zaczął strugać. – Popatrz, synku, najpierw trzeba nadać kształt – powiedział tata. Kacperek patrzył i patrzył, ale miś wciąż nie był gotowy. – Kiedy będzie? – pytał niecierpliwie.

– Trzeba cierpliwości – uśmiechnął się tata. – Każda rzecz potrzebuje swojego czasu. Nawet małe ziarenko w ziemi nie wyrośnie od razu. Kacperek westchnął i usiadł obok taty. Zobaczył, jak tata powoli, starannie wygładza drewno.

Nagle Kacperek zapytał: – Tato, a ty czekałeś na mnie? Tata przestał strugać i spojrzał na niego ciepło. – O tak, synku. Czekałem na ciebie bardzo długo. I każdego dnia, kiedy byłeś mały, uczyłem się cierpliwości, żeby pokazać ci świat.

Kacperek przytulił się do taty. – To ja też poczekam na misia – szepnął. I czekał spokojnie, patrząc, jak tata kończy dzieło. Kiedy miś był gotowy, Kacperek uśmiechnął się szeroko. – Jaki piękny! – zawołał.

– Widzisz – powiedział tata – cierpliwość sprawia, że rzeczy stają się wyjątkowe. Tak jak my razem. Kacperek przytulił misia i tatusia. Czuł się bezpieczny i kochany.

Wieczorem tata położył Kacperka do łóżka. – Czy jutro też będziemy razem czekać? – zapytał Kacperek. – Każdego dnia – odpowiedział tata. – A teraz zamknij oczka, a ja będę czekał, aż zaśniesz. I czekał cierpliwie, aż Kacperek zasnął spokojnie.

Gwiazdy na niebie mrugały do siebie, a księżyc uśmiechał się do taty i synka. W pokoju zapanowała cisza, a mały Kacperek śnił o drewnianym misiu i o tym, jak razem z tatą czekają na wiosnę.