Mały Zajączek i Tęsknotowa Chmurka

— Bajka do czytania —

W małej, zielonej dolinie mieszkał mały zajączek o imieniu Tuwinek. Miał mięciutkie, brązowe futerko i długie uszy, które lubiły słuchać szumu traw. Jego najlepszą przyjaciółką była wiewiórka Ruda, z którą każdego dnia bawili się w chowanego i zbierali orzeszki. Ale pewnego dnia Ruda powiedziała, że przeprowadza się do wielkiego lasu za górami. Tuwinek poczuł, jak coś ściska go w serduszku.

Od tamtej pory w zabawie Tuwinka pojawiła się dziwna chmurka. Nie taka deszczowa, ale szara i ciężka, która siadała mu na sercu i nie chciała odejść. "Tęsknię za Rudą" – szepnął do mamy. Uszy mu opadły, a łapki zwisały smutno.

Mama zajączek przytuliła go mocno. "Tęsknota to taka chmurka, która przychodzi, kiedy kogoś nam brakuje. Ale możesz ją rozwiać – wystarczy przypomnieć sobie coś miłego." Tuwinek zamknął oczy i przypomniał sobie, jak razem z Rudą skakali po polnych kamieniach. Uśmiechnął się.

Postanowił narysować obrazek dla Rudej. Wziął kredki i narysował ich dwójkę pod wielkim dębem. Potem powiesił rysunek na ścianie. Chmurka w serduszku zrobiła się trochę mniejsza.

Kolejnego dnia Tuwinek wymyślił nową zabawę – opowiadanie historii swojemu pluszowemu misiowi. Opowiedział o przygodach swojej przyjaciółki, a miś słuchał z uwagą. To było prawie tak, jakby Ruda była obok.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się gwiazdy, Tuwinek wyszedł przed norkę. Spojrzał w górę i pomyślał: "Ruda pewnie też patrzy teraz w te same gwiazdy." I nagle chmurka tęsknoty uniosła się lekko i odpłynęła w dal.

Tuwinek ziewnął. Wrócił do ciepłego łóżeczka, a mama pogłaskała go po uszach. "Dobranoc, synku" – szepnęła. "Dobranoc, mamo" – odszepnął, a jego serduszko było lekkie jak piórko. Gwiazdy migotały na niebie, a on zasnął spokojnie, wiedząc, że tęsknota przychodzi i odchodzi, a przyjaźń trwa nawet na odległość.