Zajączek Tolek i Kolorowe Łąki

— Bajka do czytania —

W małym lesie, pod miękkim mchem, mieszkał zajączek o imieniu Tolek. Jego sierść była jasnobrązowa, a uszy tak długie, że prawie sięgały ziemi. Tolek uwielbiał skakać po łące, ale najbardziej lubił spędzać czas z innymi zajączkami – wszystkie wyglądały przecież podobnie do niego.

Pewnego ranka Tolek wybiegł z norki i zobaczył coś, czego nigdy wcześniej nie widział. Na środku łąki stał ptak o jaskrawoniebieskich piórach i długim, fioletowym dziobie. Ptak śpiewał głośno i radośnie, a jego piosenka brzmiała zupełnie inaczej niż śpiew znanych mu wróbli.

„Kim jesteś?” – zapytał Tolek, zaciekawiony, ale trochę nieśmiały. Ptak odwrócił głowę i uśmiechnął się: „Jestem Błękitny, a ty?”. „Tolek. Dlaczego masz takie dziwne pióra?” – spytał zajączek. Błękitny zaśmiał się: „To nie są dziwne – po prostu inne. Każdy ptak może mieć inne kolory!”.

Tolek drapał się po nosku. Potem zobaczył myszkę, która szła powoli, bo niosła na plecach domek – ślimaka. „Cześć, jestem Tosia” – powiedziała myszka. „A to mój przyjaciel Ślimak. On nie może chodzić szybko, ale za to zna najpiękniejsze historie o gwiazdach.”

Zajączek zdziwił się: „Mieszkacie razem? Jesteście tacy różni!”. Tosia westchnęła: „To prawda, Ślimak jest wolniejszy i ma skorupę, a ja jestem mała i szybka. Ale dzięki temu każde z nas uczy się czegoś nowego. On mówi: 'im wolniej idziesz, tym więcej widzisz', a ja mu pokazuję, jak skakać wesoło.”

Tolek pobiegł dalej i spotkał jelonka o jednej krótszej nodze. Jelonek uśmiechał się, choć szedł nieco krzywo. „Jak to robisz, że jesteś taki radosny?” – spytał Tolek. „Wiem, że jestem inny, ale mam przecież przyjaciół, którzy mi pomagają – a ja pomagam im swoją odwagą” – odpowiedział jelonek.

Tolek usiadł na trawie i pomyślał. Wszystkie zwierzęta, które dzisiaj poznał, były inne: inaczej wyglądały, mówiły i się poruszały. A jednak każdy z nich miał coś wyjątkowego, czego Tolek nie miał. „Może to dobrze, że nie wszyscy jesteśmy tacy sami” – szepnął do siebie.

Kiedy słońce zaszło, Tolek wrócił do norki. Mama zająca zapytała: „Dlaczego się uśmiechasz, synku?”. Tolek przytulił się i powiedział: „Nauczyłem się, że różni przyjaciele czynią świat piękniejszym. Jak kolory tęczy – każdy jest inny, ale razem tworzą coś niesamowitego.”

Tej nocy Tolek patrzył przez okno na gwiazdy. Każda gwiazda świeciła inaczej: jedna była jasna, druga malutka, a jeszcze inna migotała. I pomyślał: „Nawet na niebie gwiazdy są różne, ale wszystkie są piękne.” Zamknął oczy, a mama pogłaskała go po uszach. „Dobranoc, mój kochany zajączku” – wyszeptała. „Niech różnorodność gwiazd przypomina ci o sercach pełnych przyjaźni.” I Tolek zasnął spokojnie, marząc o kolorowych przygodach.