Traktor Tadzik i wielkie żniwa

— Bajka do czytania —

Na małym, zielonym gospodarstwie stał sobie mały, czerwony traktor o imieniu Tadzik. Miał okrągłe, przyjazne oczy i błyszczące koła. Każdego ranka patrzył z podziwem na wielkie, żółte kombajny i marzył, by pewnego dnia uczestniczyć w wielkich żniwach.

Pewnego słonecznego poranka gospodarz pan Stefan wsiadł do swojego dużego traktora Bartka. – Dziś zaczynamy żniwa! – zawołał radośnie. Tadzik westchnął. – Ja też chcę pomóc – szepnął cichutko, ale nikt go nie usłyszał. Jego silnik ledwo mruczał, a koła były o wiele mniejsze niż u Bartka.

Tadzik postanowił udowodnić, że jest silny. Podjechał do wielkiego snopa słomy i spróbował go podnieść. Szarpnął, pociągnął – ale snop nawet nie drgnął. – Za ciężki – westchnął zmęczony. Wtedy zobaczył, jak Bartek z łatwością przewozi całe przyczepy zboża.

Zrezygnowany Tadzik odjechał na skraj pola. Spotkał tam małego zajączka Szarka, który zbierał kłosy. – Dlaczego jesteś smutny? – zapytał zajączek. – Bo jestem za mały, by pomóc przy żniwach – odpowiedział Tadzik. Szarek pokiwał głową i zasugerował, żeby porozmawiał z mądrą sową Zuzią.

Tadzik pojechał do starego dębu, gdzie mieszkała sowa Zuzia. – Każdy ma swoje zadanie – powiedziała Zuzia. – Ty możesz wozić wodę dla zmęczonych pracowników albo pomagać w przewożeniu małych narzędzi. Nie musisz być wielki, by być pożytecznym. Tadzik zrozumiał, że ma rację.

Następnego dnia Tadzik zaproponował panu Stefanowi, że będzie rozwoził wodę i kanapki po całym polu. Gospodarz uśmiechnął się szeroko. – To świetny pomysł! Masz małe koła, więc bez problemu przejedziesz między rzędami zboża. Tadzik poczuł dumę i zabrał się do pracy.

Całe przedpołudnie jeździł tam i z powrotem, wożąc picie i jedzenie. Kiedy traktor Bartek miał awarię, Tadzik podwiózł potrzebne części w miejsca, gdzie duże maszyny nie mogły wjechać. – Dziękuję, Tadziku – powiedział Bartek. – Bez ciebie bym utknął. Tadzik uśmiechnął się od ucha do ucha.

Wieczorem, gdy żniwa dobiegły końca, pan Stefan pogłaskał Tadzika po masce. – Byłeś dzisiaj naszym najmniejszym, ale najważniejszym pomocnikiem – powiedział. Tadzik zapalił światła i z dumą patrzył na księżyc. Wiedział, że nie trzeba być największym, by być potrzebnym. I zasnął spokojnie, mrucząc cicho silnikiem.