Bajka o traktorku, który znalazł przyjaciela

— Bajka do czytania —

Na skraju wioski, w małym czerwonym garażu mieszkał Traktorek Tadek. Był niewielki, ale bardzo pracowity. Każdego ranka z radością wyjeżdżał w pole, by pomagać rolnikowi Wojtkowi. Pewnego dnia jednak wydarzyło się coś, co zmieniło życie Tadka na zawsze...

Tego ranka Tadek obudził się wyjątkowo wcześnie. Słońce dopiero wschodziło, a on już był gotów do pracy. 'Dziś pomogę Wojtkowi zebrać wszystkie jabłka!' - pomyślał z dumą. Ruszył w stronę sadu, jego silnik wesoło terkotał, a koła pozostawiały za sobą ślady na mokrej od rosy trawie.

Gdy dojechał na miejsce, zobaczył coś niezwykłego. Pod największą jabłonią stał mały, zielony traktorek. Wyglądał na smutnego i zagubionego. 'Cześć! - zawołał Tadek. - Kim jesteś?'. 'Jestem Franek' - odpowiedział cicho traktorek. 'Zgubiłem się podczas transportu i nie wiem, jak wrócić do domu.'

Tadek od razu postanowił pomóc nowemu przyjacielowi. 'Nie martw się, Franku! Najpierw pomożemy Wojtkowi zebrać jabłka, a potem razem znajdziemy twój dom.' Franek uśmiechnął się pierwszy raz od dawna. Dwa traktorki pracowały razem, a ich śmiech rozbrzmiewał w całym sadzie.

Po skończonej pracy Tadek zabrał Franka na poszukiwania. Jechali przez pola, mijali stawy i małe laski. Po drodze pomagali wszystkim, którzy tego potrzebowali: przepędzili lisa od kurnika, odholowali wóz z sianem, który utknął w błocie, a nawet przetransportowali mleko do mleczarni.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, dotarli do niebieskiego gospodarstwa. 'To tutaj!' - zawołał uradowany Franek. Okazało się, że jego właściciel, pan Marek, bardzo się o niego martwił. 'Dziękuję ci, Tadek, że pomogłeś mi wrócić do domu' - powiedział Franek wzruszony.

Od tego dnia Tadek i Franek spotykali się często. Czasem pracowali razem w sadzie, innym razem pomagali sąsiadom. Zawsze znajdowali czas na wspólną przejażdżkę o zachodzie słońca. Wieś rozbrzmiewała wesołym terkotem ich silników i śmiechem dzieci, które uwielbiały się z nimi bawić.

Wieczorami, gdy gwiazdy pojawiały się na niebie, Tadek wracał do swojego czerwonego garażu. Z uśmiechem wspominał przygody minionego dnia i już nie mógł doczekać się jutra. Wiedział, że najważniejsze to mieć przyjaciół, z którymi można dzielić radości i pomagać innym.