Bajka o małym traktorku, który znalazł swój cel

— Bajka do czytania —

Na skraju wsi Zielone Pole, w stodole pana Marka, mieszkał mały, czerwony traktorek o imieniu Rudasek. Rudasek miał okrągłe, błyszczące reflektory i gumowe koła, które uwielbiały tupać po polnej drodze. Każdego ranka patrzył na wielkie traktory wyjeżdżające w pole i myślał: "Ja też chcę robić coś ważnego!"

Pewnego dnia Rudasek postanowił, że musi znaleźć swoje wielkie zadanie. Podjechał do sąsiadki, krowy Malwiny, i zapytał: "Malwino, czy mogę ci jakoś pomóc? Może przewieźć siano?" Malwina uśmiechnęła się: "Rudasku, ja mam tylko małą stertę siana, ale ty jesteś za duży, żeby wjechać do mojej obory. Dziękuję!"

Rudasek poczuł smutek. Potem pojechał do ogrodu pani Kasi. Pani Kasia sadziła marchewki. "Pani Kasiu, czy mogę pomóc w kopaniu?" – zapytał. Pani Kasia pogłaskała go po masce: "Oj, Rudasku, twoje koła zrobiłyby za duże dziury w grządkach. Ale dziękuję, że chcesz pomóc."

Rudasek westchnął i odjechał na łąkę. Siadł pod wielkim dębem i myślał: "Jestem za mały na pole, za duży do obory… Do czego ja się w ogóle nadaję?" Usłyszał cichutki głosik: "Pomóż mi, proszę!"

To był mały, szary zajączek, który utknął w krzaku jeżyn. "Mam ostre gałęzie wkoło i nie mogę wyjść!" – pisnął. Rudasek ostrożnie podjechał bliżej, ale krzak był gęsty. Wtedy przypomniał sobie, że ma mały, mocny hak z przodu. Ostrożnie wsunął hak pod gałąź i delikatnie uniósł ją do góry. Zajączek wyskoczył radośnie.

Dziękuję! Jesteś najmilszym traktorkiem na świecie! – zawołał zajączek. Rudasek zobaczył, że na drodze leży kilka kamieni. Podjechał i zepchnął je na bok, żeby nikt się nie potknął. Potem zawiózł pustą skrzynkę po jabłkach do sadu, bo leżała na środku ścieżki.

Wieczorem pan Marek znalazł Rudaska i pogłaskał go po masce: "Widzę, że dzisiaj dużo pomogłeś: zajączkowi i komuś jeszcze. Wiesz, Rudasku? Najważniejsze nie jest to, jak duże masz koła, ale jak wielkie masz serce. Drobne dobre uczynki sprawiają, że świat jest piękniejszy."

Rudasek uśmiechnął się lampami. Jechał powoli w stronę stodoły, a gwiazdy na niebie świeciły jak małe iskierki. Wszystko wokół było ciche i spokojne. Rudasek zamknął reflektory i pomyślał: "Jutro znów znajdę kogoś, komu mogę pomóc." I zasnął spokojnie, otulony zapachem siana.