Trzy małe wiewiórki i mądry dąb

— Bajka do czytania —

W lesie pełnym starych drzew i tajemniczych ścieżek mieszkały trzy małe wiewiórki: Ula, Franek i Zosia. Każde z nich było inne, ale łączyła ich wielka ciekawość świata. Pewnego dnia usłyszały, że stary dąb, który dawał im orzechy, potrzebuje pomocy.

Ula była szybka i zwinna, ale nie lubiła się długo zastanawiać. Lubiła skakać z gałęzi na gałąź i zbierać orzechy, które spadły na ziemię. Franek był silny i odważny, ale często zapominał o innych. Potrafił przenosić wielkie żołędzie, ale rzadko pytał, czy ktoś potrzebuje pomocy. Zosia była spokojna i mądra, choć czasami zbyt nieśmiała.

Pewnego poranka wiewiórki zobaczyły, że stary dąb ma suchą gałąź. „To nic, sama sobie poradzę” – powiedziała Ula i pobiegła gdzieś dalej. Franek też wzruszył ramionami: „Nie mam czasu, muszę znaleźć orzechy na zimę”. Tylko Zosia została i zaczęła przynosić wodę w liściach, by podlać korzenie dębu.

Nazajutrz wiatr zerwał suchą gałąź i zablokował wejście do ulubionej dziupli wiewiórek. „Jak teraz schowamy orzechy?” – martwiła się Ula. Franek próbował odsunąć gałąź, ale była za ciężka. „Nie dam rady sam” – westchnął. Wtedy Zosia zaproponowała: „Spróbujmy razem. Każdy z nas może zrobić coś innego.”

Ula szybko wskoczyła na gałąź i wskazała, gdzie trzeba podważyć. Franek użył siły, a Zosia podłożyła pod gałąź małe kamienie. Wspólnymi siłami odsunęli konar. „Działa!” – krzyknęła Ula. Nagle zrozumieli, że każdy ma inny talent, a razem mogą więcej. Nawet stary dąb zaszumiał liśćmi z radości.

Od tego dnia wiewiórki postanowiły dzielić się pracą. Ula zbierała orzechy z ziemi, Franek donosił te z wyższych gałęzi, a Zosia układała je w spiżarni. Zawsze pytali siebie nawzajem o zdanie. Wkrótce ich zapasy były większe niż kiedykolwiek, a w dziupli panował porządek i spokój.

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił nad lasem, przyszedł stary dąb. „Dziękuję wam, małe wiewiórki. Nauczyłyście się, że współpraca i dzielenie się to największe bogactwo” – szepnął wiatrem. Wiewiórki przytuliły się do siebie i zasnęły spokojnie, wiedząc, że przyjaźń i wzajemna pomoc są cenniejsze niż największe orzechy.

Następnego ranka słońce obudziło las. Wiewiórki wstały wypoczęte i pełne energii. Ula zaproponowała, by zanieść kilka orzechów do gniazda sójki, która miała małe pisklęta. Franek i Zosia zgodzili się bez wahania. I od tej pory, gdy tylko ktoś w lesie potrzebował pomocy, trzy wiewiórki zawsze stawiały się pierwsze.

Wieczorem, gdy gwiazdy rozświetliły niebo, wiewiórki usiadły na dębowej gałęzi. „Jestem dumny, że jesteśmy drużyną” – powiedział Franek. Ula uśmiechnęła się: „Każdy z nas jest ważny”. A Zosia dodała cicho: „Razem jesteśmy silniejsi”. I tak zasnęły, marząc o kolejnych przygodach, a stary dąb szeptał im kołysankę.