Najlepsze wakacje Antosia

— Bajka do czytania —

Antoś miał sześć lat i właśnie rozpoczynały się jego pierwsze prawdziwe wakacje nad morzem. Już od tygodnia pakował swoją walizkę: włożył do niej ulubioną łopatkę, wiaderko, czerwoną łódkę z pianki i trzy pary skarpetek w paski. – Mamo, a czy w kurorcie będzie super zjeżdżalnia i basen z falami? – pytał co chwilę, bo starszy kolega z przedszkola opowiadał mu o wielkim aquaparku.

Rodzice tylko się uśmiechali. – Zobaczysz, Antosiu, nad morzem czeka na ciebie coś jeszcze lepszego – mówiła mama, głaszcząc go po głowie. Tato kiwał głową i dokładał do bagażnika zapasowe kocyki oraz wielki parasol w żółto-niebieskie pasy. Antoś nie mógł się doczekać, ale trochę się martwił, czy aby na pewno będzie fajnie.

Kiedy w końcu dotarli na miejsce, chłopiec wybiegł z samochodu i rozejrzał się dookoła. Zamiast wielkiego aquaparku zobaczył tylko długą, piaszczystą plażę, szumiące fale i kilka mew krążących nad wodą. – A gdzie zjeżdżalnia? – zapytał z rozczarowaniem. – Tu nie ma żadnych zjeżdżalni – szepnął do siebie, kopiąc piasek.

Jednak po chwili tato podszedł do niego i powiedział: – Chodź, pokażę ci coś wyjątkowego. Usiedli razem na brzegu, a tata zaczął budować ogromny zamek z piasku. Antoś najpierw tylko patrzył, ale potem sam chwycił łopatkę i dołączył do budowy. Razem wykopali fosę, wstawili muszle jako okna i postawili strażnika z patyka.

Potem mama zawołała ich na spacer wzdłuż fal. Antoś zbierał muszelki – jedne były gładkie jak jedwab, inne chropowate i w paski. Znalazł nawet bursztyn, który świecił w słońcu jak małe słoneczko. – Popatrz, mamo, prawdziwy skarb! – krzyknął radośnie, a mama uśmiechnęła się i schowała bursztyn do kieszeni.

Pod wieczór siedzieli razem na kocu, patrząc, jak słońce powoli chowa się za horyzontem. Niebo zrobiło się pomarańczowe, różowe i fioletowe. Antoś oparł głowę na ramieniu taty i poczuł, jak ciepły wiatr muska mu policzek. – Wiecie co? – powiedział cicho. – To są chyba najlepsze wakacje na świecie. I wcale nie potrzebuję żadnej zjeżdżalni.

Rodzice przytulili go mocno. – Bo wakacje to nie miejsce, tylko czas, który spędzamy razem – szepnęła mama. Antoś skinął głową, choć jeszcze nie do końca rozumiał te słowa. Ale w środku czuł ciepło, które było lepsze niż największy basen z falami.

Kiedy nastała noc, Antoś leżał w swoim łóżku w małym domku nad plażą. Przez okno widział gwiazdy, a z daleka słyszał łagodny plusk fal. Zamknął oczy, trzymając w dłoni bursztyn, i pomyślał: „Miałem rację – to są naprawdę najlepsze wakacje”. I spokojnie zasnął, ukołysany szumem morza.