Białek i wielkanocne jajka

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące, tuż obok lasu, mieszkał mały baranek o imieniu Białek. Miał najpiękniejszą, najpuszystszą wełnę ze wszystkich baranków w okolicy – taką białą jak pierwszy śnieg. Ale Białek wcale nie był z niej dumny. Kiedy inne baranki skakały po łące, on chował się w krzakach, bo bał się, że jego wełna jest zbyt kręcona i zabawnie wygląda.

Pewnego dnia, tuż przed Wielkanocą, po łące zaczął krążyć wielki ruch. Zajączki nosiły koszyczki pełne jajek, ptaszki wiły gniazda, a słońce świeciło tak radośnie, że aż wszystkie kwiaty otworzyły się szeroko. Białek wyjrzał zza swojego krzaka i zobaczył, że wszyscy przygotowują coś specjalnego.

Podbiegła do niego wiewiórka Ruda i zawołała: „Białku, potrzebujemy twojej pomocy! Dzieci będą szukać jajek w lesie, a my musimy przygotować miękkie gniazdka, żeby żadne jajko się nie stłukło. Twoja wełna jest taka puszysta – idealna do wyścielenia koszyczków!”

Białek zdziwił się: „Moja wełna? Ale ona jest taka dziwna…” Wiewiórka uśmiechnęła się i pokazała mu koszyki. Rzeczywiście, w środku było cienko i twardo. Baranek ostrożnie dał się namówić i zaczął wyrywać małe kępki swojej wełny. Kiedy położył je w koszyku, zrobiło się tak miękko i przytulnie, że jajka mogłyby w nim spać.

Pomogli mu zajączki i ptaszki. Wkrótce wszystkie koszyki były wyścielone białą, puszystą wełną. Nawet sama Pani Wiosna – wysoka i promienna – przyszła popatrzeć na tę pracę. Pogładziła Białka po głowie i powiedziała: „Twoja wełna jest wyjątkowa, bo daje ciepło i bezpieczeństwo. Dzięki tobie jajka będą szczęśliwe.”

Białek poczuł, jak jego serduszko rośnie z radości. Już nie bał się swojej wełny, tylko z dumą patrzył, jak dzieci nazajutrz zbierają kolorowe pisanki z koszyków. Jedno malutkie jajeczko uśmiechnęło się do niego – Białek uśmiechnął się w odpowiedzi.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, baranek usiadł na łące i patrzył w niebo. Było zmęczony, ale szczęśliwy. Wiewiórka Ruda przyniosła mu listek z kroplą rosy do picia, a zajączki zaśpiewały cichą kołysankę. Białek zwinął się w kłębek, a jego puszysta wełna otuliła go jak najcieplejszy koc.

Nad łąką zapadła cisza. Tylko gwiazdy mrugały wesoło, a mały baranek zasnął, marząc o tym, jak wiosną wszystko kwitnie i jest piękne – tak samo piękne jak on sam. Dobranoc, Białku. Dobranoc, wszystkie jajka.