Wilk Borys i trzy świnki

— Bajka do czytania —

W lesie, za pagórkiem, mieszkały trzy małe świnki: Karmel, Chrumek i Pysia. Każda z nich miała własny domek – jeden ze słomy, drugi z patyków, a trzeci z cegieł. Były szczęśliwe, ale trochę się bały, bo po lesie krążyły plotki o wilku, który podobno straszy wszystkich. Tymczasem wilk Borys właśnie wprowadził się do wielkiej jamy pod starym dębem. Wcale nie chciał straszyć – chciał mieć przyjaciół. Niestety, gdy wychodził na spacer, jego głośne wycie budziło strach.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za chmurami, Borys poczuł się bardzo samotny. Usiadł na polanie i zawył przeciągle: „Auuuu! Chciałbym z kimś porozmawiać!”. Świnki usłyszały to z daleka. Karmel schowała się pod łóżkiem ze słomy, Chrumek zamknął okiennice, a Pysia wyjrzała przez szparę w drzwiach i zobaczyła, że wilk nie zbliża się do domków, tylko smutno patrzy w niebo.

– Może on nie jest taki straszny? – szepnęła Pysia do siebie. Zebrała odwagę i wyszła na podwórko. Wilk zobaczył ją i natychmiast przestał wyć. – Nie bój się – powiedział cicho – ja tylko chce się z kimś pobawić. Pysia zamrugała oczkami i zapytała: – Naprawdę? A nie będziesz nas gonił? Borys pokręcił głową. – Słowo wilka! Wolę zbierać jagody niż ganiać świnki.

Karmel i Chrumek wyjrzeli z ukrycia. Zobaczyli, że wilk ma w łapie koszyk pełen poziomek. – To dla was – powiedział nieśmiało. Świnki podeszły bliżej. Poziomki pachniały słodko. – Dziękujemy – powiedział Chrumek. – Może napijesz się z nami herbaty?

I tak wilk Borys wszedł do domku z cegieł. Świnki podały mu kubek rumianku i zaczęły opowiadać o swoich przygodach. Borys słuchał z zachwytem – nigdy nie miał takich przyjaciół. – A wiecie co? – powiedział – pomogę wam zbudować ogrodzenie wokół waszych domków, żeby żaden inny wilk nie przyszedł was straszyć.

Od tego dnia czwórka przyjaciół bawiła się razem każdego popołudnia. Budowali huśtawki, skakali w kałużach i zbierali maliny. Świnki odkryły, że Borys ma miękkie futro i pięknie śpiewa kołysanki. A Borys zrozumiał, że przyjaźń jest ważniejsza niż bycie groźnym.

Kiedy zapadał zmrok, wszyscy siadali na ławce przed domkiem i patrzyli w niebo. Gwiazdy migotały, a Borys nucił cichą melodię. – Czas spać – powiedziała Pysia, ziewając. Świnki wtuliły się w swoje łóżeczka, a Borys ułożył się w swojej jamie. Księżyc świecił spokojnie, a w lesie zapanowała cisza.

Dobranoc, świnki. Dobranoc, wilku. Śpijcie słodko, bo jutro czeka was nowa przygoda – wśród przyjaciół strach znika jak poranna mgła.