Bajka o wilku Tarmosiu i trzech borsuczkach

— Bajka do czytania —

W głębokim lesie, na słonecznej polanie, mieszkała sobie rodzina borsuczków: mama Borsuczka i trzy małe borsuki – Bąbel, Kłębek i Łatek. Każdy z nich miał inny pomysł na swój domek i bardzo chciał go zbudować samodzielnie.

Pewnego dnia borsuczki postanowiły, że zbudują własne domki, bo mama powiedziała, że już czas dorosnąć. Bąbel, najmniejszy i najbardziej niecierpliwy, szybko ułożył kilka gałęzi i patyków. – To wystarczy! – powiedział i wskoczył do środka.

Kłębek, który lubił ciepło, wybrał słomę. – Słoma jest miękka i przyjemna – mruczał, układając ją wokoło. Łatek, najstarszy i najspokojniejszy, postanowił zbudować domek z cegieł. – Cegły są mocne i trwałe – mówił, starannie układając każdą.

W lesie mieszkał też wilk Tarmoś. Nie był zły, tylko bardzo samotny i często marudził, że nikt nie chce się z nim bawić. Kiedy zobaczył trzy domki, bardzo mu się spodobały. – Zapukam i poproszę o kawałek chleba – pomyślał.

Tarmoś podszedł najpierw do domku z patyków. – Puk, puk! – zapukał. – Otwórz, Bąbelku! – Bąbel wyjrzał przez okno i krzyknął: – Uciekaj, wilku! – i zatrzasnął drzwi. Tarmoś westchnął i poszedł dalej.

Pod domkiem ze słomy też zapukał. – Puk, puk! – powtórzył. Kłębek otworzył okno i powiedział: – Nie mam dla ciebie miejsca, jestem sam! – Tarmoś spuścił nos i ruszył do domku z cegieł. Łatek, gdy usłyszał pukanie, otworzył drzwi szeroko.

– Wejdź, Tarmosiu! – zaprosił go grzecznie. – Zjesz ze mną obiad? – Tarmoś aż podskoczył z radości. – Naprawdę? – zapytał. – Nikt mnie nigdy nie zaprasza. – Łatek uśmiechnął się i nakrył do stołu. Tarmoś zjadł, a potem pomógł sprzątać.

Następnego dnia Bąbel i Kłębek zobaczyli, jak Łatek bawi się z wilkiem. – My też chcemy się bawić! – zawołali. – Ale boimy się, że Tarmoś jest groźny – szepnął Bąbel. – On wcale nie jest groźny – powiedział Łatek. – Jest smutny i samotny.

Wtedy wszystkie borsuczki zaprosiły Tarmosia do wspólnej zabawy. Zbudowali wielki plac z huśtawką i zjeżdżalnią. Tarmoś nauczył ich śpiewać leśne piosenki, a borsuczki pokazały mu, jak piec pyszne jagodowe ciastka.

Od tamtego dnia domek z cegieł stał się ich wspólnym domem, gdzie zawsze było miejsce dla każdego, kto potrzebuje pomocy. A Tarmoś już nigdy nie był samotny – miał trzech wspaniałych przyjaciół, którzy cieszyli się z każdej wspólnej chwili.