Bajka o dwóch krainach, które zapomniały o kłótni

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w zielonym lesie pełnym mchu i paproci, żyły sobie dwie grupy zwierząt: Zające z Doliny Skoków i Wiewiórki z Wzgórza Orzechów. Przez wiele lat wszyscy bawili się razem, ale pewnej wiosny coś się popsuło. W lesie wyrosły wyjątkowo słodkie jagody – krzewy uginajły się od fioletowych owoców, a zapach niósł się aż na drugi koniec lasu. Niestety, obie krainy chciały mieć je tylko dla siebie.

Zające powiedziały: „To nasze jagody, bo rosną po naszej stronie strumienia”. A Wiewiórki odpowiedziały: „Nieprawda, my pierwsze je znalazłyśmy!”. Z dnia na dzień przestały się odwiedzać. Zające zbudowały płot z patyków, a Wiewiórki postawiły straż z orzechów. Małe zwierzęta patrzyły na siebie z daleka i robiły groźne miny. W lesie zrobiło się smutno i cicho. Nawet ptaki przestały śpiewać.

Pewnego dnia mała zajączka Zuzia i mała wiewiórka Tupcio spotkały się przypadkiem przy starym dębie. – Nie wolno mi się z tobą bawić – szepnęła Zuzia. – Moi rodzice mówią, że jesteście źli. Tupcio spuścił główkę: – A moi mówią to samo o was. Przez chwilę stali w ciszy, patrząc na swoje smutne pyszczki. – Ale ja nie chcę być zła – powiedziała Zuzia. – Ja też nie – odparł Tupcio. – Głupia ta kłótnia o jagody.

Postanowili zrobić coś odważnego. Wieczorem, gdy księżyc świecił wysoko, Zuzia i Tupcio spotkali się potajemnie przy krzakach jagód. Nazbierali po koszyczku i zanieśli na środek łąki. Ułożyli z jagód wielkie serce. Potem każde z nich pobiegło do swojej krainy i krzyknęło: – Chodźcie zobaczyć! Coś się stało!

Następnego ranka wszystkie zające i wiewiórki zgromadziły się wokół jagodowego serca. Najpierw nikt nie wiedział, co powiedzieć. Potem najstarszy zając odezwał się: – To wygląda jak… zaproszenie do zgody. Najstarsza wiewiórka kiwnęła głową: – Może to dzieci są mądrzejsze od nas. Spojrzeli na siebie i po raz pierwszy od wielu dni nie zrobili groźnej miny.

Zając-tata zaproponował: – A gdybyśmy tak posadzili jeszcze więcej krzaków jagód? Wtedy starczy dla wszystkich. Wiewiórka-mama dodała: – I moglibyśmy razem podlewać i pilnować. Zwierzęta zgodziły się jednym głosem. Zburzyły płot, rozrzuciły orzechową straż i zaczęły razem sadzić nowe krzewy. Pracowały ramię w ramię, a po pracy bawiły się w chowanego.

Od tamtego dnia każdy wieczór kończył się wspólną kolacją z jagód. Zające i wiewiórki nauczyły się, że lepiej dzielić się niż kłócić. A choć czasem jeszcze im się zdarzało się posprzeczać o to, czyja kolej na huśtawkę, to szybko przypominali sobie jagodowe serce i uśmiechali się do siebie.

Tej nocy Zuzia leżała w swojej norce, patrząc na gwiazdy przez otwór w dachu. Czuła ciepło w brzuszku po słodkich jagodach i jeszcze cieplejsze uczucie w sercu. – Dobranoc, kochany lesie – szepnęła. – Dobranoc, przyjaciele. I zasnęła spokojnie, słysząc z oddali cichy szum liści i miarowy oddech śpiących zwierząt.