Wróbelek i Malutkie Ziarenko

— Bajka do czytania —

Mały wróbelek Ćwirek mieszkał na starym dębie, tuż obok okna małego domku. Każdego ranka wstawał wcześnie i ćwierkał wesoło: „Ćwir, ćwir, dzień dobry, słonko!”.

Pewnego dnia Ćwirek znalazł na parapecie najpiękniejsze ziarenko słonecznika. Było takie okrągłe i złote, że wróbelek aż podskoczył z radości. „To będzie mój skarb!” – zaćwierkał i schował ziarenko pod skrzydłem.

Po chwili przyleciała mała sikorka Bajka. „Ćwirku, czy masz coś do jedzenia? Jestem głodna i zimno mi” – zapiszczała cichutko. Ćwirek poczuł, że jego ziarenko jest ciepłe i bezpieczne pod skrzydłem. Ale popatrzył na Bajkę i zobaczył, że jej piórka drżą.

Wróbelek pomyślał: „Przecież to moje ziarenko, tak długo szukałem!”. Potem jednak przypomniał sobie, jak Bajka zawsze dzieliła się z nim jagodami. Powoli wyjął ziarenko i położył je przed sikorką. „Proszę, jedz” – zaćwierkał cichutko.

Bajka uśmiechnęła się i dziobnęła ziarenko. Było pyszne! „Dziękuję, Ćwirku! Jesteś prawdziwym przyjacielem” – zaświergotała. Wróbelkowi zrobiło się ciepło w brzuszku, choć był trochę głodny. Nagle zobaczył, że na parapecie leży jeszcze jedno ziarenko – to Bajka przyniosła je dla niego!

„Dzielić się to fajna sprawa” – zaćwierkał Ćwirek, dziobiąc swoje ziarenko obok Bajki. Siedzieli razem, patrząc na zachodzące słońce, które malowało niebo na pomarańczowo i różowo.

Gdy zrobiło się ciemno, Ćwirek wrócił do gniazdka na dębie. Bajka usiadła obok na gałęzi. „Dobranoc, przyjacielu” – szepnęła sikorka. „Dobranoc” – odpowiedział wróbelek, zamykając oczy. Nad nimi świeciły pierwsze gwiazdy, a wiatr cichutko kołysał listki.

I tak mały wróbelek nauczył się, że dzielenie się sprawia, że serduszko rośnie i jest pełne ciepła, a przyjaciele są największym skarbem. Śpij smacznie, maleńki, tak jak Ćwirek pod gwiazdami.