Bajka o Iskierce, która uczyła się współczucia

— Bajka do czytania —

W krainie Obłoczków, tam gdzie niebo jest zawsze błękitne i mięciutkie jak puch, mieszkała mała chmurka o imieniu Iskierka. Iskierka nie była zwyczajną chmurką – miała w sobie maleńkie, złote światełko, które migotało radośnie, gdy była szczęśliwa.

Iskierka uwielbiała świecić. Razem z innymi chmurkami co wieczór rozświetlała niebo, tańcząc w promieniach zachodzącego słońca. Jej światełko było tak jasne, że wszystkie inne chmurki patrzyły na nią z podziwem. Iskierka czuła się wtedy ważna i dumna, bo myślała, że najważniejsze jest być widocznym i lśnić najmocniej.

Pewnego słonecznego popołudnia, gdy Iskierka wirowała wesoło, zauważyła na dole, na ziemi, małą sarenkę, która kulała. Sarenka próbowała dołączyć do swojej mamy i rodzeństwa, ale jej nóżka bolała ją tak bardzo, że co chwilę przystawała i ocierała łzę. Iskierka zawisła w powietrzu, przyglądając się jej. – Ona jest taka smutna – szepnęła do siebie. – A ja tu sobie tańczę i świecę, a ona cierpi.

Iskierka poczuła w swoim serduszku coś dziwnego. To nie był jej zwykły, lśniący blask, ale ciepło, które rozchodziło się po całym obłoczku. Zamiast robić piruety, powoli opuściła się niżej, bliżej ziemi. Pochyliła się nad sarenką i delikatnie otuliła ją swoją chmurką, dając jej cień i ochłodę. Sarenka podniosła głowę, a w jej oczach zniknęły łzy. Iskierka uśmiechnęła się, a jej światełko zaiskrzyło jaśniej niż kiedykolwiek, ale nie tym samym blaskiem co wcześniej – tym razem płynęło z serca.

Nagle wiatr przyniósł zapach ognia. Gdzieś w lesie wybuchł mały pożar. Iskierka nie bała się, że jej światełko zgaśnie. Zamiast tego poleciała w stronę dymu. Zobaczyła, że ogień grozi małemu gniazdu z pisklętami, które nie umiały jeszcze latać. Iskierka szybko wezwała wszystkie swoje chmurki – przyjaciółki. Razem utworzyły wielką, deszczową chmurę i polały wodą na ogień, gasząc go, zanim zdążył się rozprzestrzenić. Pisklęta zaćwierkały z wdzięcznością, a ich mama przytuliła je skrzydłami.

Iskierka zrozumiała wtedy, że najpiękniejszy blask to nie ten, który oślepia, ale ten, który ogrzewa innych. Że prawdziwe współczucie to nie wielkie czyny, ale małe gesty – otulenie cieniem, zgaszenie ognia, podanie dłoni. Od tego dnia Iskierka nie chciała już być najjaśniejszą chmurką na niebie. Chciała być tą, która sprawia, że innym robi się ciepło i bezpiecznie.

Gdy zapadł wieczór, Iskierka wróciła do domu zmęczona, ale szczęśliwa. Położyła się na mięciutkim obłoczku, a nad nią rozbłysły pierwsze gwiazdy. Jedna z nich, ta najjaśniejsza, mrugnęła do niej porozumiewawczo. Iskierka uśmiechnęła się, ziewnęła i szepnęła: – Dobranoc, gwiazdeczko. Dobranoc, świecie. A jej światełko zgasło powoli, tak jak gasną płomyki świec, gdy nadchodzi czas snu.

– Ciii... – szepnął wiatr do drzew, a drzewa do traw. – Iskierka już śpi. Śni o tym, jak jutro znów będzie pomagać. Ty też możesz być taką iskierką – wystarczy, że spojrzysz na innych z serca. Dobranoc, maleńka.