Bajka o iskierce, która rozświetliła mrok

— Bajka do czytania —

Na samym skraju nieba, tuż za chmurą, która wyglądała jak leniwy miś, mieszkała mała gwiazdka o imieniu Iskierka. Iskierka nie była największa ani najjaśniejsza – świeciła delikatnie, jak świetlik w letni wieczór. Każdej nocy patrzyła na Ziemię i widziała ludzi, zwierzęta i rośliny, które potrzebowały odrobiny ciepła.

Pewnego wieczoru Iskierka zauważyła w lesie małego zajączka, który siedział samotnie pod wielkim dębem. Zajączek trząsł się z zimna, bo jego futerko było mokre od deszczu. Iskierce zrobiło się go bardzo żal. Pomyślała: „Gdybym mogła, dałabym mu trochę swojego blasku, żeby go ogrzać”. I wtedy stało się coś niezwykłego – z Iskierki oderwał się maleńki promyk i poleciał w dół, prosto do zajączka.

Promyk otulił zajączka ciepłem, a jego futerko wyschło w jednej chwili. Zajączek podskoczył radośnie i zawołał: „Dziękuję, gwiazdeczko!”. Iskierka poczuła w sercu taką przyjemność, jakiej nigdy wcześniej nie zaznała. Była to radość z pomagania – cieplejsza niż promień słońca.

Zachęcona swoim odkryciem, Iskierka postanowiła każdej nocy szukać kogoś, komu mogłaby pomóc. Pewnej nocy zobaczyła małą sarenkę, która zgubiła drogę do mamy. Iskierka posłała jej świetlisty szlak, który prowadził prosto do stada. Sarenka odnalazła mamę i radośnie zabełtała kopytkami.

Innym razem Iskierka pomogła starej sowie, która nie widziała w ciemności, by znaleźć okruszki chleba zostawione dla niej przez leśniczego. Iskierka oświetliła ścieżkę, a sowa pohukała z wdzięczności: „Dziękuję, mała gwiazdeczko, jesteś wielka duchem!”.

Z każdym dobrym uczynkiem Iskierka robiła się jaśniejsza i większa. Jej blask nie malał, ale rósł – bo im więcej dawała, tym więcej miała. Inne gwiazdy patrzyły na nią z podziwem i pytały: „Iskierko, jak to robisz, że świecisz tak pięknie?”. Iskierka uśmiechała się i odpowiadała: „To proste – dzielę się swoim światłem z tymi, którzy go potrzebują.”

Od tej pory Iskierka stała się najjaśniejszą gwiazdą na niebie. A każdej nocy, gdy dzieci zamykają oczy, mogą zobaczyć jej ciepły, przyjazny blask, który przypomina, że największym skarbem jest wspaniałomyślne serce.