Bajka o latającym parasolu Pana Feliksa

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku Pogodna Dolina mieszkał Pan Feliks, zegarmistrz z zamiłowania i wynalazca z pasji. Jego warsztat pachniał drewnem, metalem i przygodą, a na półkach piętrzyły się dziwne maszyny, które jeszcze nie działały. Pan Feliks marzył o czymś, co pomoże ludziom – i pewnego dnia wpadł na genialny pomysł.

Pan Feliks spojrzał na swój stary, podarty parasol i szepnął: – A gdyby tak mógł latać? Od razu zabrał się do pracy. Wziął śrubokręt, kawałek jedwabiu, mały silniczek z zegara i kilka piór z poduszki. Mieszał, skręcał, przycinał i po trzech dniach miał gotowy projekt. Latający parasol był lekki jak chmurka i kolorowy jak tęcza.

– Dziś wypróbujemy go w parku – powiedział do swojej kotki Misi, która zawsze siedziała na oknie i mrugała z ciekawości. Pan Feliks otworzył parasol, nacisnął guzik i... uniósł się nad ziemię. Leciał nad alejkami, nad kwiatami, nad fontanną, a Misia biegła za nim, miaucząc z radości.

Ludzie w parku patrzyli z zachwytem. – Co to za cudo? – pytały dzieci. – To latający parasol! – wołał Pan Feliks. – Wynalazłem go, żeby każdy mógł zobaczyć świat z góry. I wtedy pomyślał: a gdyby tak zabrać na przejażdżkę kogoś, kto tego potrzebuje?

Następnego dnia Pan Feliks spotkał małą Zosię, która siedziała na ławce i oglądała zdjęcia dalekich gór. – Chciałabym zobaczyć je z bliska – westchnęła. – Nic prostszego – uśmiechnął się wynalazca i zaprosił ją pod parasol. Razem wznieśli się nad dachy, nad łąki, aż do samych gór. Zosia zobaczyła ośnieżone szczyty i tańczące orły.

– Dziękuję, Panie Feliksie! To najpiękniejszy prezent – powiedziała dziewczynka. Ale Pan Feliks spuścił wzrok i zamyślił się. Zauważył, że podczas lotu parasol zaczął lekko drżeć. – Chyba potrzebuje ulepszenia – mruknął. Wrócił do warsztatu i dodał małe skrzydełka z płótna, żeby był stabilniejszy.

Kiedy znów poleciał, parasol unosił się równo i lekko. Pan Feliks zabrał w podróż pana Jana, który nie mógł chodzić o kulach, a potem starszą panią Anielę, która marzyła o locie nad swoim domem. Każdy, kto poleciał, wracał z uśmiechem od ucha do ucha.

Ale pewnego wieczoru, gdy słońce zachodziło różowo-złoto, Pan Feliks usiadł na werandzie z Misią na kolanach. – Wiesz, Misiu – szepnął – wynalazłem coś, co unosi ludzi w chmury, ale najważniejsze jest to, że dzięki temu mogłem poznać ich marzenia. I zrozumiałem, że prawdziwy skarb to dzielenie się radością z innymi.

Misia zamruczała cicho, a Pan Feliks zamknął oczy. Wokół zapadła cisza, tylko gwiazdy migotały nad dachem. – Czas na sen – powiedział do siebie. Latający parasol złożył się miękko obok, a Pan Feliks poczuł, jak spokój otula go jak ciepły koc. Dobranoc, mały wynalazco, śpij i marz o kolejnych przygodach.