Bajka o żabie, która szukała przyjaciela

— Bajka do czytania —

W małym stawie, wśród zielonych liści lilii wodnych, mieszkała mała żabka o imieniu Ropuch. Każdego ranka budziła się z radosnym rechotem, ale w jej serduszku było trochę smutno, bo bardzo chciała znaleźć prawdziwego przyjaciela. Pewnego dnia postanowiła wyruszyć na poszukiwania.

Ropuch skakała wesoło po brzegu stawu, rozglądając się za kimś, z kim mogłaby się zaprzyjaźnić. Najpierw spotkała biedronkę, która właśnie liczyła swoje kropki. - Czy chcesz się ze mną bawić? - zapytała żabka. - Niestety, jestem zajęta - odpowiedziała biedronka - Muszę dokończyć liczenie moich kropek, a to zajmuje mi cały dzień!

Żabka trochę się zasmuciła, ale nie poddała się. Skoczyła dalej i spotkała ślimaka, który powoli wędrował po liściu. - Ślimaku, czy zostaniesz moim przyjacielem? - zapytała. Ślimak spojrzał na nią łagodnie: - Chętnie, ale widzisz, ja poruszam się bardzo wolno, a ty tak szybko skaczesz. Nie nadążę za tobą.

Ropuch westchnęła i ruszyła dalej. Nagle usłyszała cichutkie łkanie. Pod krzaczkiem malin siedziała mała myszka i płakała. - Co się stało? - zapytała żabka. - Zgubiłam drogę do domu - szlochała myszka. - Nie martw się, pomogę ci! - zawołała Ropuch i wskoczyła na kamień, by lepiej widzieć okolicę.

Żabka szybko zauważyła ścieżkę prowadzącą do mysiej norki. - Chodź, pokażę ci drogę! - powiedziała i skakała przed myszką, pokazując jej właściwą ścieżkę. Myszka była bardzo wdzięczna. - Dziękuję ci, Ropuch! Jesteś taka miła. Czy chcesz zostać moją przyjaciółką? - zapytała z nadzieją w głosie.

Żabka aż podskoczyła z radości. - Tak! Bardzo chcę! - zawołała. - Ale ja jestem tylko małą żabką, a ty jesteś myszką. Czy to nie przeszkadza? - dodała nieśmiało. - Oczywiście, że nie! - odpowiedziała myszka. - Przyjaciele nie muszą być do siebie podobni, ważne, żeby się lubili i pomagali sobie.

Od tego dnia Ropuch i Myszka były nierozłączne. Bawiły się razem nad stawem, opowiadały sobie historie i zawsze pomagały sobie w potrzebie. Żabka nauczyła myszkę skakać po kamieniach, a myszka pokazała żabce, jak zbierać najsłodsze maliny.

Wieczorami siadały razem na brzegu stawu i patrzyły, jak księżyc odbija się w wodzie. - Wiesz co? - szepnęła pewnego wieczoru Ropuch. - Myślałam, że nigdy nie znajdę przyjaciela, a okazało się, że wystarczyło komuś pomóc. - Tak - przytaknęła myszka - i zaakceptować, że każdy jest inny. To właśnie jest prawdziwa przyjaźń.