Zając i żółw – przyjaciele z lasu

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał zając Szybki, który zawsze biegał jak wiatr, oraz żółw Wolny, który wszystko robił powoli i dokładnie. Choć byli różni, łączyła ich wielka przyjaźń. Pewnego dnia postanowili razem wybrać się na piknik na polanę.

Szybki zając nie mógł się doczekać wyprawy. Już od rana skakał wokół nory, wołając: – Chodź, chodź, Wolny! Będzie wspaniale! Żółw spokojnie pakował koszyk: – Nie spiesz się, przyjacielu. Ważne, żebyśmy zabrali wszystko, co potrzebne. Zając tylko machnął łapką i pobiegł przodem.

Po chwili Szybki był już na skraju lasu. Rozglądał się, ale nie widział żółwia. – Pewnie idzie bardzo wolno – pomyślał i postanowił pobiec dalej, żeby sprawdzić, gdzie jest polana. Biegł coraz szybciej, aż w końcu zgubił drogę. Wszędzie były takie same drzewa.

Tymczasem Wolny żółw szedł wyznaczoną ścieżką. Co jakiś czas przystawał, żeby podziwiać kwiaty i słuchać śpiewu ptaków. Nagle usłyszał czyjś smutny głos. To był zając, który siedział pod starym dębem i płakał. – Zgubiłem się! – szlochał.

– Nie martw się – powiedział spokojnie żółw. – Ja znam drogę. Chodź ze mną. Zając otarł łzy i ruszył za przyjacielem. Szli powoli, ale pewnie. Żółw pokazywał zającowi znaki, które zapamiętał: duży kamień, strumyk, krzak malin. „Jak on to wszystko zapamiętał?” – dziwił się zając.

W końcu dotarli na polanę. Słońce świeciło, a na środku stał stół z drewna, który ktoś zostawił. Żółw rozłożył koc i wyjął smakołyki: marchewki, jabłka i pyszne kanapki. Zając był bardzo wdzięczny. – Przepraszam, że cię zostawiłem. Myślałem, że szybko znaczy lepiej.

– Każdy z nas jest inny – odpowiedział żółw. – Ty jesteś szybki i zwinnie skaczesz, ja jestem wolny, ale uważny. Razem możemy zrobić wszystko. Zając uśmiechnął się i od tego dnia zawsze słuchał rad swojego przyjaciela. Zrozumiał, że nie liczy się tylko prędkość.

Po pikniku wrócili razem do domu. Zając szedł obok żółwia, nie wyprzedzając go. Po drodze zbierali poziomki i śpiewali piosenki. Gdy zapadł zmrok, pożegnali się i każdy poszedł do swojej norki. Zając zasnął spokojnie, myśląc o tym, jak ważna jest przyjaźń.

Od tamtej pory zając i żółw często się spotykali. Zając uczył żółwia skakać przez kałuże, a żółw uczył zająca, jak cieszyć się chwilą. W lesie wszyscy mówili, że to najlepsi przyjaciele, bo każdego dnia udowadniali, że różnice nie dzielą, ale łączą.