Bajka o zajączku, lisku i kogutku

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał zajączek Piotruś. Miał miękkie, szare futerko i długie uszy, które zawsze nastawiał, by słuchać szumu drzew. Jego najlepszymi przyjaciółmi byli: lis Rudek o ognistym ogonie i kogut Felek z czerwonym grzebieniem. Każdego ranka spotykali się na polanie, by razem szukać smakołyków i bawić się w chowanego.

Pewnego dnia kogut Felek obudził się bardzo smutny. Jego ulubiony kamień, na którym lubił siadać i pieć, zniknął. „Bez niego nie mogę zaśpiewać porannej piosenki!” – zapiał cicho zajączkowi i lisowi. Zajączek Piotruś pogłaskał go po skrzydle. „Nie martw się, Felek. Razem znajdziemy twój kamyk.” Lis Rudek pokiwał głową i powiedział: „Las jest duży, ale przyjaciele są jeszcze więksi!”

Szli przez lesną ścieżkę, a ptaki śpiewały im nad głowami. Nagle zajączek zobaczył coś błyszczącego pod starym dębem. „To twój kamień?” – zapytał, podnosząc go. Kogut pokręcił głową: „Nie, ten jest zbyt okrągły. Mój był trochę spiczasty.” Lis węszył przy ziemi, a jego ogon radośnie machał. „Widzę ślady! Może wiewiórka go zabrała?”

Poszli za tropem i wkrótce dotarli do dziupli w drzewie. Zajrzał tam zajączek i zobaczył małą wiewióreczkę, która bawiła się kamieniem koguta. „Oddaj go, proszę” – rzekł grzecznie. Wiewiórka westchnęła: „Tak mi się spodobał, że chciałam go położyć przy swoim gniazdku. Ale przepraszam, już oddaję.” Felek ucieszył się i podziękował wiewiórce za uczciwość.

Wieczorem trzej przyjaciele usiedli na polanie. Kogut wziął swój kamień, zamknął oczy i zaśpiewał najpiękniejszą piosenkę o gwiazdach. Zajączek tulii do siebie liść mięty, a lis patrzył w niebo. „Dobrze mieć przyjaciół, którzy pomagają” – powiedział cicho Rudek.

Wtedy zajączek Piotruś ziewnął szeroko. „Jestem już zmęczony po dzisiejszej przygodzie.” Lis położył się obok niego, a kogut przykrył ich swoim piórkiem. Gwiazdy na niebie zaczęły mrugać, a księżyc świecił jak srebrna kula.

„Czy pamiętacie, jak wiewiórka oddała kamień?” – zapytał Felek. „Tak” – odpowiedzieli chórem. „Bo przyjaźń jest ważniejsza niż posiadanie rzeczy.”

W końcu zapadła cisza. Słychać było tylko delikatny szelest trawy i oddechy trójki przyjaciół. Zasnęli przytuleni do siebie, a nad nimi rozciągało się granatowe niebo usiane gwiazdami. Dobranoc, mały zajączku. Dobranoc, lisku. Dobranoc, kogutku. Śpijcie słodko.

W oddali sowa zahukała cicho, a las zamilkł. Każde zwierzątko w norce i gniazdku wiedziało, że noc jest bezpieczna, bo przyjaciele są blisko. A gwiazdy szeptały: „Śpijcie, śpijcie...”