Pola i tajemnicza grudka ziemi

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego popołudnia Pola bawiła się w ogrodzie swojej babci. Nagle zobaczyła coś małego i brązowego, co leżało na ścieżce. To była grudka ziemi – zwykła, sucha i trochę popękana.

Pola wzięła grudkę do ręki i przyjrzała się jej z bliska. Nagle usłyszała cichutki głosik: „Jestem bardzo spragniona – szepnęła grudka. – Od rana leżę na słońcu i brakuje mi wody”. Pola zdziwiła się, że ziemia potrafi mówić, ale bez wahania pobiegła do kranu i przyniosła małą konewkę.

Delikatnie polała grudkę, a ta przewróciła się z wdzięcznością: „Dziękuję, Polu. Teraz czuję się o wiele lepiej. Wiesz, ja nie jestem zwykłą ziemią – jestem częścią wielkiej Ziemi, która daje życie roślinom, zwierzętom i ludziom. Każdy kawałek ziemi potrzebuje troski”.

Pola usiadła na trawie i zaczęła rozmawiać z grudką. Dowiedziała się, że w ziemi mieszkają malutkie robaczki, które spulchniają glebę, że korzenie drzew piją wodę, a nasiona czekają na swoją porę. „A co mogę jeszcze zrobić, żeby ci pomóc?” – zapytała Pola. Grudka odpowiedziała: „Posadź coś we mnie – na przykład nasionko słonecznika. Wtedy zobaczysz, jak ziemia potrafi być hojna”.

Pola znalazła w szafce babci małe nasionko i włożyła je do grudki. Potem umieściła grudkę w doniczce i postawiła na parapecie, gdzie było dużo słońca. Codziennie podlewała ziemię i mówiła jej dobre słowa. Po kilku dniach z ziemi wykiełkowała zielona łodyżka.

Słonecznik rósł coraz wyżej, a Pola cieszyła się każdym nowym listkiem. Grudka ziemi też była szczęśliwa – powiedziała kiedyś Poli: „Dziękuję, że o mnie dbasz. Dzięki tobie mogę dawać życie i radość”. Pola zrozumiała, że nawet mała grudka zasługuje na uwagę i miłość.

Wieczorem babcia zapytała Polę, co robiła całe popołudnie. Pola opowiedziała o swoim nowym przyjacielu z ziemi. Babcia uśmiechnęła się i przytuliła wnuczkę: „To piękne, że słuchasz ziemi. Pamiętaj, że każdy kawałek przyrody jest ważny”.

Nadszedł czas snu. Pola położyła się do łóżka, a przez okno wpadał blask gwiazd. Spojrzała na doniczkę z rosnącym słonecznikiem i szepnęła: „Dobranoc, mała ziemio”. Grudka odpowiedziała cichutko: „Dobranoc, Polu. Śpij spokojnie, a jutro znów się zobaczymy”. Pola zamknęła oczy i zasnęła z uśmiechem, wiedząc, że nawet małe rzeczy mogą być wielkie.