Bajka o Zimowym Lesie

— Bajka do czytania —

W środku lasu, gdzie drzewa stały nieruchomo otulone śniegiem, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Rudka. Pewnego ranka wyjrzała ze swej dziupli i zobaczyła, że wszystko wokół jest białe i ciche. Zima przyszła do lasu, a Rudka postanowiła sprawdzić, co ciekawego się dzieje.

Rudka ostrożnie zeskoczyła z gałęzi i wylądowała na miękkim, puszystym śniegu. Jej małe łapki zostawiały ślady, a ogon machał wesoło. Było zimno, ale słońce świeciło i śnieg skrzył się jak tysiące diamentów. Rudka pociągnęła noskiem i poczuła zapach lodu i sosen.

Nagle usłyszała ciche pukanie. To dzięcioł Dyzio stukał w pień starego dębu. – Cześć, Rudko! – zawołał. – Zima jest piękna, prawda? Rudka przytaknęła i zapytała, czy Dyzio nie zmarzł. Dzięcioł odpowiedział, że ma ciepłe piórka i lubi zimowe dni, bo w lesie jest spokojniej niż latem.

Rudka pobiegła dalej i spotkała zajączka Białego. Biały nie miał na imię tak bez powodu – zimą jego sierść zmieniała kolor na śnieżnobiały, żeby był bezpieczny. – Skaczemy? – zaproponował. Rudka zgodziła się i oboje zaczęli skakać po śniegu, robiąc długie, wesołe tropy. Śmiech niósł się echem pomiędzy drzewami.

Po chwili dołączyła do nich sowa Mądrala. Siedziała na gałęzi i patrzyła na nich swoimi wielkimi oczami. – Wiecie, że zima to czas odpoczynku? – powiedziała. – Drzewa śpią, a zwierzęta się ogrzewają. Ale zabawa też jest ważna, póki nie jest za zimno. Rudka i Biały skinęli głowami i dalej skakali.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Rudka poczuła, że robi się zimniej. – Muszę wracać do dziupli – powiedziała. Pożegnała się z przyjaciółmi i pobiegła przez las. Po drodze nazbierała kilka suchych liści i orzeszków, żeby mieć zapas na wieczór. Każdy krok był przygodą.

W dziupli czekał na nią ciepły kocyk z mchu, który przygotowała razem z mamą. Rudka ułożyła się wygodnie i patrzyła, jak przez okno wpada srebrzyste światło księżyca. Na zewnątrz padał delikatny śnieg, a w lesie panowała cisza. Rudka pomyślała, że zima jest jak sen – piękna i spokojna.

Zamknęła oczy i zaczęła marzyć o tym, jak jutro znów zobaczy przyjaciół. Śnieg układał się w miękkie wzory na szybie, a gwiazdy migotały na niebie. Rudka ziewnęła i poczuła, że jest szczęśliwa. W końcu zima to nie tylko chłód, ale też ciepło w sercu, które daje przyjaźń i bliskość domu.

Nad lasem zapadła noc, a wszystkie zwierzęta zasnęły w swoich kryjówkach. Tylko wiatr cicho śpiewał kołysankę między gałęziami. Rudka uśmiechnęła się przez sen, bo wiedziała, że jutro czeka ją kolejny dzień pełen radości. I tak, wśród śniegu i gwiazd, zima byla najpiękniejszą porą roku.