Bajka o Zimie dla 4-latka: Śnieżny Przyjaciel z Lasu

— Bajka do czytania —

W głębokim, zimowym lesie, gdzie wszystkie drzewa były przykryte puszystym, białym śniegiem, mieszkał mały zajączek o imieniu Ignacy.

Ignacy miał mięciutkie, szare futerko i długie uszy, które zawsze nastawiał, słuchając cichych dźwięków lasu. Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za górami, a niebo zrobiło się fioletowe, Ignacy wyjrzał ze swojej norki. Wszędzie wokół było biało i cicho. Nawet jego ulubiona polana z jagodami wyglądała inaczej – cała w śniegowej pierzynce.

– Hops! – powiedział Ignacy do siebie i zrobił mały skok. Śnieg zaskrzypiał mu pod łapkami: chrup, chrup! – To takie ciekawe! – zaśmiał się zajączek. Nagle usłyszał cichutkie: pip, pip. To była mała sikorka, która siedziała na gałęzi i trzęsła się z zimna.

– Czy ty jesteś głodna? – zapytał Ignacy. Sikorka tylko smutno zatrzepotała skrzydełkami. Zajączek rozejrzał się dookoła. Pod starym dębem znalazł kilka zapomnianych orzechów laskowych. – Masz, to dla ciebie! – powiedział i położył je na śniegu. Sikorka z radością zjadła orzeszek, a potem zaćwierkała wesoło: ćwir, ćwir!

– Dziękuję, Ignasiu! – powiedziała sikorka. – Jesteś dobrym przyjacielem. – Zajączek poczuł, że jego serduszko robi się ciepłe i przyjemne. Wtedy przypomniał sobie, że mama mówiła mu, że w zimie trzeba pomagać tym, którzy mają mniej. Nawet małe ziarenko dla ptaszka może sprawić, że komuś będzie weselej.

Zrobiło się już prawie ciemno. Z nieba zaczęły spadać pierwsze, delikatne gwiazdki. Ignacy położył się w swoim posłaniu z mchu i suchych liści. Przez otwór w norki widział, jak księżyc maluje srebrne wzory na śniegu. Było mu tak dobrze i spokojnie.

– Dobranoc, lesie – szepnął Ignacy. – Dobranoc, sikorko. – Zamknął oczka i słuchał, jak wiatr cichutko nuci kołysankę. W lesie zapanowała cisza, taka miła i bezpieczna. Nawet śnieg przestał skrzypieć, żeby nie budzić śpiących zwierząt.

A nad lasem, wysoko, wysoko, świeciła jedna, wyjątkowo jasna gwiazda – taka, która spełnia dobre sny. Ignacy uśmiechnął się do siebie i zapadł w najsłodszy, zimowy sen. Wszystkie zwierzęta w lesie już spały, bo wiedziały, że jutro znów będą mogły się bawić, a noc jest po to, by odpoczywać.