Zimowa opowieść małej sójki

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie każde drzewo było przykryte puchatą kołdrą śniegu, mieszkała mała sójka o imieniu Zuzia. Jej piórka mieniły się błękitem i granatem, a ogonek sterczał wesoło do góry. Zuzia uwielbiała zimę, bo wtedy las wyglądał jak zaczarowana kraina.

Pewnego ranka, gdy słońce leniwie wschodziło nad ośnieżonymi sosnami, Zuzia poczuła, że jej brzuszek jest pusty. – Muszę znaleźć coś do jedzenia – zaćwierkała i wzleciała na gałąź. Rozejrzała się, ale wszędzie wokół tylko biały puch. Szyszki były schowane pod śniegiem, a kora drzew obmarznięta. Zuzia westchnęła – zima bywa trudna, nawet dla wesołej sójki.

Postanowiła polecieć dalej, do starego dębu, gdzie zawsze było pełno żołędzi. Kiedy dotarła na miejsce, zobaczyła coś niezwykłego: mała wiewiórka Ryśka kopała w śniegu z zapałem. – Szukasz orzechów? – zapytała Zuzia. Ryśka podniosła główkę, a na nosie miała maleńki śniegowy wąs. – Nie, straciłam swoją zimową spiżarnię. Śnieg przysypał moje skrytki. – Ojej – zmartwiła się sójka.

Zuzia pomyślała chwilkę. – Wiesz co? Razem łatwiej nam będzie znaleźć jedzenie. Ty szukasz pod śniegiem, ja na gałęziach. Podzielimy się, co znajdziemy. Ryśce zrobiło się cieplej na sercu. – Naprawdę? To świetny pomysł! – i zaczęły pracować razem. Sójka skakała z konaru na konar, strącając szyszki i żołędzie, a wiewiórka odgarniała śnieg i zbierała wszystko do swojej kryjówki.

Gdy słońce chyliło się ku zachodowi, miały już pełną miseczkę jedzenia: kilka orzechów, trzy żołędzie i słodki kawałek kory. Usiadły obok siebie na grubej gałęzi, patrząc, jak niebo robi się pomarańczowe. – Dziękuję, Zuziu – powiedziała Ryśka. – Bez ciebie nie dałabym rady. Sójka przytuliła się do wiewiórki czubkiem skrzydła. – W zimie każdy potrzebuje przyjaciela – odparła z uśmiechem.

Wieczorem, gdy księżyc zawisł nad lasem, Zuzia wróciła do swojej dziupli. W środku było ciepło i sucho, a wiatr cicho gwizdał na zewnątrz. Sójka położyła główkę pod skrzydło, a przed oczami stanęła jej Ryśka i ich wspólna przygoda. Pomyślała, że choć zima jest mroźna, to przyjaźń rozgrzewa lepiej niż słońce.

Zuzia zamknęła oczy, a w lesie zapadła cisza. Gwiazdy migotały nad drzewami, a śnieg skrzypiał pod łapkami saren, które przechodziły w oddali. Sójka ziewnęła cichutko i szepnęła: – Dobranoc, lesie, dobranoc, zimowa przygodo. I zasnęła snem pełnym błyszczących kryształków.