Bajka o tym, jak zajączek Franek oswoił złość

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w lesie pełnym krzaków jeżyn i szumiących sosen, mieszkał mały zajączek o imieniu Franek. Franek miał miękkie, brązowe futerko i wielkie, okrągłe oczy, w których często iskrzyła się radość. Ale czasem, gdy coś szło nie po jego myśli, w jego brzuszku budziła się wielka, czerwona Złość.

Pewnego popołudnia Franek budował ze swoich klocków najwyższą wieżę w całym lesie. Układał je starannie: zielony na czerwonym, żółty na niebieskim. Nagle, gdy wieża sięgała już prawie jego uszu, trącił ją łapką i wszystko runęło. Klocki rozsypały się po całej podłodze.

Franek poczuł, jak w jego brzuchu robi się gorąco. Złość zaczęła rosnąć – najpierw wielka jak piłka, potem jak balon, a w końcu jak chmura burzowa. Mały zajączek tupnął nóżką, zawrzeszczał i rzucił jednym klockiem w ścianę. Wcale mu nie ulżyło. Złość stała się jeszcze większa.

Wtedy do pokoju weszła mama Franka i usiadła obok niego. Nie krzyczała, tylko przytuliła go do siebie. – Widzę, że Złość przyszła cię odwiedzić – powiedziała cicho. – To nic złego. Ale może spróbujemy ją przegonić?

Mama nauczyła Franka tajemniczego sposobu: najpierw trzeba wziąć głęboki oddech nosem, jakby się wąchało kwiatka, a potem wolno wypuścić powietrze ustami, jakby się zdmuchiwało mleczek. Franek próbował raz, drugi i trzeci. Za każdym razem Złość robiła się mniejsza.

– A teraz policz do dziesięciu – szepnęła mama. Franek zamknął oczy i liczył powoli: jeden, dwa, trzy... Gdy doszedł do dziesięciu, Złość zmieniła się w malutki, zielony groszek, a potem całkiem zniknęła.

Franek uśmiechnął się i spojrzał na rozsypane klocki. – Może zbudujemy wieżę razem? – zapytał. Mama przytuliła go i tak zaczęli układać nową, jeszcze wyższą budowlę. Tym razem Franek śmiał się, bo wiedział, że Złość nie jest taka straszna, jeśli tylko wie się, jak ją oswoić.

Wieczorem, gdy na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, Franek leżał w swoim łóżeczku. Czuł się spokojny i ciepły. Wiedział, że następnym razem, gdy przyjdzie Złość, poradzi sobie z nią jak prawdziwy bohater – oddechem, liczeniem i uśmiechem. Mama pogłaskała go po głowie i zaśpiewała cichą kołysankę. Franek zamknął oczy, a przez okno wpadał blask gwiazd, które szeptały: „Dobranoc, mały zajączku. Śpij spokojnie.”