Bajka o złości małego krecika

— Bajka do czytania —

Mały krecik Franek mieszkał w przytulnej norce pod wielkim dębem. Miał miękkie futerko i wesołe oczka, ale czasami budziła się w nim wielka złość. Kiedy jego ulubiona zabawka się zepsuła, albo gdy musiał iść spać, a wolałby się bawić – wtedy czerwona chmurka złości otaczała całą norkę.

Pewnego razu Franek chciał zbudować najwyższy kopczyk z ziemi. Nabierał łapkami grudki i układał je jedna na drugiej. Nagle kopczyk się zawalił – ziemia rozsypała się na wszystkie strony. Franek tupnął nóżkami i wydał z siebie głośne: „Buu! Znowu! Nic mi nie wychodzi!”

Złość rosła jak balon. Franek kopnął grudkę ziemi, która poleciała prosto na kwiatki mamy. Mama krecica westchnęła cicho, a Franek poczuł się jeszcze gorzej. Chmura złości zrobiła się tak wielka, że nie widział już ani norki, ani mamy.

Nagle do norki wpadł promyk słońca – to wiewiórka Lusia pukała z wizytą. „Franku, co się dzieje? Jesteś cały czerwony!” – zapytała. Franek naburmuszony odparł: „Jestem zły, bo kopczyk się rozsypał”. Lusia uśmiechnęła się i powiedziała: „Widzisz tę chmurę wokół siebie? Może spróbujesz ją zdmuchnąć?”

Franek spojrzał zdziwiony. Zdmuchnąć? Wziął głęboki oddech i wypuścił powietrze – chmura trochę się zmniejszyła. Zrobił to jeszcze raz i jeszcze raz, aż złość zrobiła się malutka jak ziarenko piasku. „To działa!” – zawołał zachwycony.

Razem z Lusia ułożyli nowy kopczyk, a gdy znów się rozsypał, Franek nie tupał. Wziął głęboki oddech i powiedział: „Trudno, mogę zacząć od nowa”. Złość nie miała już siły – zniknęła jak poranna mgiełka.

Mama krecica pogłaskała Franka po główce. „Widzisz, kochanie, złość przychodzi i odchodzi. Ważne, żebyś pamiętał o głębokim oddechu i o tym, że zawsze możesz poprosić o pomoc”. Franek przytulił się do mamy i poczuł spokój.

Tego wieczoru na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Franek leżał w swoim łóżeczku z piór i waty, patrzył przez okno na migoczące światełka. Chmura złości dawno odpłynęła, a w norce zapanowała cisza. „Dobranoc, gwiazdy” – szepnął Franek i zasnął z uśmiechem. Mama nakryła go liściem i wyszeptała: „Dobranoc, mój mały kreciku. Pamiętaj, każdy czasem się złości, ale umiesz już sobie z tym radzić”. Franek westchnął cichutko i zapadł w słodki sen.