Bajka o dzielnych żołnierzach i małym misiu

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał mały miś o imieniu Tuliś. Tuliś był bardzo ciekawski i uwielbiał obserwować, co dzieje się na polanie za jego norką.

Pewnego dnia zobaczył tam grupę żołnierzy. Mieli na sobie niebieskie mundury i błyszczące hełmy. Maszerowali równo, a ich buty stukały: tup, tup, tup. Tuliś schował się za krzakiem i patrzył z zachwytem.

Jeden z żołnierzy, wysoki i uśmiechnięty, nazywał się Kuba. Zauważył małego misia i pomachał mu ręką. – Nie bój się, mały – powiedział łagodnie. – Jesteśmy tu, by ćwiczyć i pomagać sobie nawzajem.

Tuliś odważył się wyjść zza krzaka. Żołnierze pokazali mu, jak składają namiot i jak niosą ciężki plecak. – To nie jest ciężkie, gdy pomagamy sobie – powiedział Kuba i podał misiowi małą chusteczkę do niesienia.

Nagle z nieba spadły krople deszczu. Żołnierze szybko rozłożyli dużą, zieloną plandekę. – Chodź pod nią, Tulisiu – zawołali. Wszyscy zmieścili się pod plandeką i śmiali się, słuchając bębnienia deszczu.

Kiedy deszcz ustał, na niebie pojawiła się tęcza. – Widzisz? – powiedział Kuba. – Nawet po deszczu jest pięknie. Ważne, żeby być razem i sobie ufać. Tuliś poczuł się bardzo dzielny i bezpieczny.

Żołnierze pożegnali się z misiem i odmaszerowali w stronę zachodzącego słońca. Tuliś wrócił do swojej norki, przytulił się do miękkiego kocyka i zamknął oczy. Słyszał jeszcze ciche: tup, tup, tup, ale to już był tylko sen.

Gwiazdy na niebie mrugały do misia, a księżyc kołysał go do snu. – Dobranoc, dzielny żołnierzu – szepnął wiatr. I Tuliś zasnął spokojnie, marząc o przygodach i przyjaźni.