Bajka o żołnierzach do czytania dla 5-latka: Strażnicy Leśnej Polany

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkała gromadka żołnierzy. Ale to nie byli zwykli żołnierze – nie nosili ciężkich karabinów ani nie krzyczeli głośnych komend. Mieli za to miękkie, zielone mundury i małe, błyszczące gwiazdki na czapkach. Ich dowódca, kapitan Chmura, zawsze mówił: „Prawdziwy żołnierz nie musi walczyć – wystarczy, że pomaga innym”.

Pewnego dnia kapitan Chmura zebrał wszystkich żołnierzy na polanie. „Dziś czeka nas ważne zadanie” – powiedział cicho, bo nie lubił krzyczeć. „Wiewiórka Ruda zgubiła swoje orzeszki na drugim końcu lasu. Musimy jej pomóc je znaleźć, zanim zapadnie noc”. Żołnierze kiwnęli głowami i ruszyli w drogę.

Szli przez gęste paprocie i skakali przez małe strumyki. Nagle jeden z żołnierzy, mały Franek, potknął się o korzeń. „Uważaj!” – zawołał kapitan Chmura. „W lesie trzeba patrzeć pod nogi, by nie zrobić krzywdy sobie ani mieszkańcom lasu”. Franek wstał, otrzepał mundur i uśmiechnął się – nic mu się nie stało.

Po chwili usłyszeli ciche piszczenie. To mały zajączek utknął w krzakach jeżyn. Żołnierze delikatnie rozsunęli gałązki i pomogli mu wyjść. Zajączek podziękował i pobiegł dalej. „Widzicie?” – powiedział kapitan Chmura. „Pomaganie jest naszym najważniejszym zadaniem”.

Wreszcie dotarli do wielkiego dębu, gdzie mieszkała wiewiórka Ruda. Siedziała smutna na gałęzi. „Zgubiłam orzeszki, które zbierałam na zimę” – powiedziała cichutko. Żołnierze rozejrzeli się wokoło. Franek zauważył błyszczące coś pod liśćmi – to były orzeszki! Wszyscy uśmiechnęli się i pomogli wiewiórce zebrać je do koszyka.

Ruda podskoczyła z radości. „Dziękuję wam, dzielni żołnierze!” – zawołała. Kapitan Chmura pogłaskał ją po głowie. „Pamiętaj, że w lesie każdy może na kogoś liczyć. Nawet żołnierz” – powiedział. Słońce zaczęło zachodzić, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy.

Żołnierze wrócili na polanę, zmęczeni, ale szczęśliwi. Kapitan Chmura zdjął czapkę i powiedział: „Dziś pokazaliście, że prawdziwa siła tkwi w pomaganiu. Teraz pora na odpoczynek”. Każdy żołnierz położył się na miękkim mchu i zamknął oczy.

Nad lasem zapadła cisza. Gwiazdy świeciły jasno, a księżyc kołysał się nad drzewami. Żołnierze śnili o tym, jak jutro znów będą mogli komuś pomóc. I tak, spokojnie i bezpiecznie, zasnęli, wiedząc, że w lesie zawsze panuje dobroć. Dobranoc, dzielni żołnierze – śpijcie dobrze.