Zombiak Tosek i Nocna Przygoda

— Bajka do czytania —

Maja mieszkała w małym domku na skraju lasu. Każdej nocy patrzyła przez okno na gwiazdy, ale bała się, że z ciemności wyjdą zombiaki. Plotki mówiły, że są wielkie i złe – ale czy na pewno?

Pewnego wieczoru Maja spostrzegła, że zgubiła swojego ukochanego misia, który towarzyszył jej każdej nocy. Bez niego nie mogła zasnąć. Szybko założyła kurtkę, wzięła latarkę i pobiegła do lasu, by go odnaleźć.

W lesie było ciemno i cicho, tylko gałązki trzaskały pod stopami. Nagle usłyszała ciche człapanie – krok, przerwa, krok, przerwa. To brzmiało dziwnie. Maja zamarła, ale odwaga kazała jej iść dalej.

Zza krzaka wyłonił się mały, zielonkawy stworek z okrągłymi, błyszczącymi oczami. Miał na sobie łatany sweter i uśmiechał się od ucha do ucha. „Czy zgubiłaś coś?” – zapytał cichym, przyjaznym głosem. To był zombie Tosek.

Maja chciała uciekać, ale wtedy zobaczyła, że Tosek trzyma w rękach jej misia! Okazało się, że znalazł go na ścieżce i specjalnie czekał, żeby go oddać. Maja poczuła, że strach powoli znika.

Tosek opowiedział jej o swojej wiosce – powolnych, łagodnych zombiakach, które w dzień odpoczywają w cieniu, a nocą pomagają zwierzętom znajdować zguby. Lubią ciszę, księżyc i uśmiechy. Maja spojrzała na niego inaczej.

Razem poszli do wioski zombiaków. Maja zobaczyła, jak przygotowują herbatkę z jagód dla jeży i naprawiają gniazda ptakom. Wszystkie były życzliwe i troskliwe. Maja zaprzyjaźniła się z Toskiem na dobre.

Kiedy wróciła do domu, mama już czekała. Maja opowiedziała jej o wszystkim i przytuliła misia. Mama pogłaskała ją po głowie i powiedziała: „Widzisz, strach często maluje obrazy, które nie są prawdziwe.”

Tej nocy księżyc oświetlił pokój Mai. Przez okno zobaczyła maleńkie zielone światełko – to Tosek machał do niej. Uśmiechnęła się, odwróciła na bok i zasnęła spokojnie, wsłuchując się w cichy szum wiatru. Dobranoc, świecie.