Bajka o zoo, które śniło o gwiazdach

— Bajka do czytania —

W małym zoo, ukrytym wśród starych dębów, mieszkał wesoły niedźwiadek brunatny o imieniu Tarmoś. Jego futro mieniło się w słońcu jak kasztany, a oczy błyszczały ciekawością. Tarmoś uwielbiał patrzeć, jak ludzie spacerują alejkami, ale najbardziej lubił momenty, gdy po zamknięciu bramy zoo zamieniało się w ciche, tajemnicze miejsce.

Każdego wieczoru, gdy ostatni goście wychodzili, Tarmoś siadał na swoim kamieniu i wpatrywał się w niebo. Obok niego, w klatce na prawo, mieszkała stara sowa Matylda, która miała mądre, żółte oczy. – Czemu tak patrzysz w gwiazdy? – zapytała pewnego razu, strzepując skrzydłami.

– Myślę o tym, co jest za ogrodzeniem – odpowiedział Tarmoś cicho. – Chciałbym zobaczyć prawdziwy las, taki jak w opowieściach mojej mamy. – Matylda westchnęła. – Każdy z nas ma swoje marzenia. Ja chciałabym polecieć nad wielkim oceanem, a ty chcesz pobiegać po łące.

Na lewo od Tarmosia mieszkała żyrafa Grażyna. Miała długą szyję w żółte i brązowe plamy, taką wysoką, że sięgała prawie do koron drzew. – Słyszałam waszą rozmowę – powiedziała, przechylając głowę. – Ja marzę o tym, by stanąć na sawannie i zjeść liście z najwyższej akacji.

Wtedy do rozmowy włączył się lew Leon, który leżał na skale i udawał, że śpi. – A ja chciałbym, żeby dzieciaki, które tu przychodzą, wiedziały, że nie jesteśmy tylko do oglądania – mruknął. – Jesteśmy przyjaciółmi. Każde z nas ma swoją historię i swoje uczucia.

Tarmoś zamyślił się. – Może to my powinniśmy im o tym opowiedzieć? – zaproponował. – Ale jak? – zdziwiła się Matylda. – Przecież nie mówimy ludzkim językiem. – Nie musimy mówić – odpowiedział Tarmoś. – Możemy im pokazać, jak się cieszymy, gdy ktoś do nas macha, i jak smutno nam, gdy krzyczą.

Następnego dnia do zoo przyszła mała dziewczynka o imieniu Pola. Była cichutka i miała ze sobą książeczkę. Usiadła przed wybiegiem Tarmosia i zaczęła czytać na głos o niedźwiedziach. Tarmoś podszedł blisko, usiadł i słuchał. Jego oczy zrobiły się wielkie i spokojne.

Pola zauważyła, że niedźwiadek jej słucha. Od tamtej pory przychodziła codziennie. Czytała wszystkim zwierzętom: lwu o dumie, żyrafie o dalekich krajach, a sowie o księżycu. I wtedy stała się magia – zwierzęta zaczęły się zbliżać do ludzi, nie bały się, a dzieci uczyły się je szanować.

– Widzicie? – powiedział Tarmoś do przyjaciół pewnego wieczoru. – Nie musieliśmy uciekać z zoo, by spełnić marzenia. Wystarczyło, że ktoś nas zrozumiał. Teraz nasze domy są szczęśliwsze, bo mamy przyjaciół zarówno wśród siebie, jak i za płotem. Matylda uśmiechnęła się pod dziobem, a gwiazdy na niebie zamigotały radośnie.