Leśna Przygoda Zajączka Kiciusia

— Bajka do czytania —

W głębi Zielonego Lasu, gdzie promienie słońca tańczyły na liściach, mieszkał mały zajączek o imieniu Kicuś. Miał mięciutkie, brązowe futerko i długie uszy, które zawsze sterczały na baczność, gotowe do słuchania każdego szelestu.

Kicuś był bardzo szybki – uwielbiał biegać po leśnych ścieżkach, ścigając się z motylami i przeskakując przez kolorowe grzyby. Ale pewnego dnia, podczas zabawy, jego najlepszy przyjaciel, wiewiórka Rudzia, zgubiła swój ulubiony orzech.

Rudzia była bardzo smutna. – To mój magiczny orzech – powiedziała, ocierając łezkę łapką. – Dostałam go od babci na urodziny. Kicuś postanowił pomóc, choć wiedział, że orzech jest mały i łatwo go przeoczyć.

Razem przeszukali polanę, gdzie rosły wysokie paprocie. Kicuś zaglądał pod każdy kamień, a Rudzia skakała z gałęzi na gałąź. Nagle usłyszeli cichutki płacz. To była mała myszka, Mela, która utknęła w gęstej jeżynie.

– Pomóżcie! – pisnęła Mela. – Moja nóżka utknęła! Kicuś bez wahania zaczął delikatnie rozgarniać kolczaste gałęzie, a Rudzia przytrzymywała je swoimi łapkami. Po chwili Mela była wolna, bardzo wdzięczna za pomoc.

– Dziękuję wam! – powiedziała Mela, wręczając Kicusiowi mały, błyszczący kamyk. – To kamień przyjaźni. Podobno spełnia życzenia, gdy się go komuś podaruje. Kicuś schował go do kieszonki na brzuszku.

Wracając do domu, Kicuś i Rudzia nagle usłyszeli głośny trzask. To stary dąb, pod którym się bawili, zaczął się chwiać. Gałęzie spadały na ziemię, a z dziupli wypadł mały, przestraszony borsuczek.

– Borsuczek Borys! – zawołała Rudzia. Borys był nowy w lesie i nie miał jeszcze przyjaciół. Kicuś podbiegł, osłaniając go swoim ciałem, a Rudzia szybko zawołała inne zwierzęta, by pomogły odciągnąć gałęzie.

Gdy wszystko się uspokoiło, Borys uśmiechnął się nieśmiało. – Dziękuję, że mnie uratowaliście – powiedział. – Chciałbym się z wami zaprzyjaźnić. Kicuś i Rudzia przyjęli go z radością, a Kicuś wyjął kamień przyjaźni.

– Masz, Borysie – powiedział Kicuś. – To dla ciebie, bo dziś pokazałeś, że warto mieć odwagę prosić o pomoc. Borys spojrzał na kamień, który mienił się w słońcu. – To najpiękniejszy prezent – szepnął.

Wieczorem, gdy księżyc rozświetlił niebo, Kicuś, Rudzia, Mela i Borys usiedli na miękkim mchu. – Dziś nauczyłem się, że nie trzeba być najszybszym – powiedział Kicuś. – Wystarczy mieć przyjaciół, którzy są obok. A wtedy każde wyzwanie staje się łatwiejsze.