Jeżyk i leśna biblioteka

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między drzewami, mieszkał mały jeżyk o imieniu Igiełka. Miał on kolce, które lśniły w świetle jak małe igiełki, i wielkie marzenie – chciał przeczytać książkę o gwiazdach.

Każdej nocy Igiełka spoglądał w niebo i liczył migoczące punkciki. „Jak one się nazywają? Czy można je dotknąć?” – zastanawiał się. Pewnego dnia dowiedział się od starej sowy, że w samym środku lasu znajduje się biblioteka pełna odpowiedzi na wszystkie pytania.

Igiełka szybko ruszył w drogę. Po chwili spotkał wiewiórkę Kasię, która smutno przebierała ogonkiem. „Szukam książki o tym, jak przechowywać orzechy na zimę” – powiedziała. „Pomożesz mi jej szukać?” – zapytał jeżyk. Razem przeszli przez strumień i polanę.

Nagle dołączył do nich zajączek Stefan. „Słyszałem, że jest książka o najsłodszych marchewkach!” – podskakiwał wesoło. „Chcę się dowiedzieć, gdzie rosną największe i najsmaczniejsze.” Trójka przyjaciół ruszyła dalej, śmiejąc się i rozmawiając o swoich ulubionych bajkach.

W bibliotece, ukrytej w dziupli wielkiego dębu, powitała ich mądra sowa Piórka. „Aby znaleźć książkę, wystarczy pójść za zapachem” – wyjaśniła. Wiewiórka poczuła aromat prażonych orzechów i znalazła swoją książkę. Zajączek podążył za słodkim zapachem marchwi. Igiełka? Nic nie czuł.

Sowa podpowiedziała: „Może twoja książka pachnie nocą i gwiazdami?”. Igiełka zamknął oczy i pociągnął nosem. Poczuł chłód i cichy szelest. Otworzył oczy – przed nim leżała gruba księga z błyszczącą na okładce gwiazdą. „Nareszcie!” – ucieszył się.

Wracając, spotkali małą myszkę Polę, która siedziała pod grzybkiem i płakała. „Nie umiem czytać, a tak bym chciała poznać historię o latającym żółwiu” – wyszeptała. Igiełka usiadł obok niej, otworzył swoją książkę i zaczął czytać na głos. Wiewiórka i zajączek też dołączyli.

Gdy słońce zaczęło chować się za horyzont, wszystkie zwierzęta słuchały opowieści o gwiazdach. „Każda gwiazda to czyjeś marzenie” – przeczytał Igiełka. Myszka uśmiechnęła się przez łzy. „Dziękuję, że się podzieliłeś” – powiedziała. „Przecież książki są po to, by się nimi dzielić” – odparł jeżyk.

Igiełka wrócił do swojej norki, położył książkę pod poduszką i wyjrzał przez okno. Na niebie świeciły te same gwiazdy co zwykle, ale teraz znał ich imiona. Zamknął oczy, a sen przyszedł cichutko, jak szept wiatru. Dobranoc, mały jeżyku. Dobranoc, przyjaciele.