Leśne światełko Rysia

— Bajka do czytania —

W głębi zielonego lasu, gdzie między drzewami tańczyły promienie słońca, mieszkał mały ryś o imieniu Rysio. Rysio miał mięciutkie, nakrapiane futerko i wielkie, okrągłe oczy, które błyszczały jak dwa bursztyny. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, Rysio siadał na swoim ulubionym kamieniu i patrzył, jak niebo robi się pomarańczowe, a potem granatowe.

Pewnego dnia Rysio usłyszał, jak wiewiórka Tekla mówi do sójki: „Jestem taka odważna! Skaczę z gałęzi na gałąź i nikogo się nie boję!”. Sójka odpowiedziała: „A ja latam wysoko i widzę cały las!”. Rysio poczuł się smutny, bo on nie skakał tak wysoko ani nie latał. „Czy ja też jestem odważny?” – zapytał samego siebie.

Postanowił zapytać innych mieszkańców lasu. Najpierw spotkał starą mądrą sowę, która siedziała na dębie. „Sowo, jak być odważnym?” – zapytał. Sowa mrugnęła ogromnymi oczami i powiedziała: „Odwaga to nie tylko skakanie i latanie. Odwaga to też umieć być cicho i słuchać, jak las oddycha.” Rysio nie do końca zrozumiał, ale podziękował i poszedł dalej.

Potem spotkał jeża Igiełkę, który zwijał się w kłębek. „Igiełko, ty się niczego nie boisz?” – zapytał. Jeż uśmiechnął się: „Kiedy jestem zwinięty, czuję się bezpieczny. Moja odwaga to umieć się schować, gdy trzeba.” Rysio pomyślał, że to też jest ważne.

W drodze do domu Rysio zobaczył małego zajączka, który drżał pod krzakiem. „Co ci jest?” – zapytał. Zajączek wyjąkał: „Zgubiłem się i boję się ciemności!”. Rysio poczuł, że w jego sercu robi się ciepło. „Chodź, pokażę ci drogę” – powiedział łagodnie. I szedł powoli obok zajączka, aż ten dotarł do swojej norki.

Kiedy Rysio wrócił na swój kamień, zrozumiał, co miała na myśli sowa. Jego odwaga polegała na tym, że potrafił być cichy, uważny i pomocny. Nie musiał skakać ani latać – on po prostu był sobą. A to było najważniejsze.

Tego wieczoru, gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Rysio położył się na miękkim mchu. Zamknął oczy i wsłuchał się w szum drzew. Wiedział, że w lesie każdy ma swój własny sposób na bycie odważnym. I że jego światełko – ciche i spokojne – też jest ważne.

– Dobranoc, lesie – szepnął Rysio. – Dobranoc, gwiazdy. – I zasnął, otulony zapachem igieł sosnowych i spokojem nocy.