Tęczowy kameleon i nocne lusterka

— Bajka do czytania —

W najdalszym kącie zoo, gdzie paprocie rosły wysokie jak drzewa, mieszkał mały kameleon o imieniu Tęczek. Tęczek uwielbiał zmieniać kolory – rano był zielony jak liść, w południe pomarańczowy jak zachód słońca, a wieczorem fioletowy jak dalekie góry. Ale najbardziej ze wszystkiego kochał noc, bo wtedy wszystkie zwierzęta spały, a on mógł spokojnie patrzeć w niebo pełne gwiazd.

Pewnego wieczoru, gdy Tęczek zmienił się w srebrnoszary odcień księżyca, zobaczył coś dziwnego. Przy stawie flamingów coś błyszczało i tańczyło. – Ho, ho – szepnął Tęczek. – Czy to gwiazdy spadły na ziemię? Podszedł bliżej i ujrzał małe lusterka rozłożone na liściach nenufarów.

Flamingi już dawno spały, stojąc na jednej nodze. Lusterka odbijały światło księżyca i tworzyły tęczowe wzory na wodzie. – Czyje to lusterka? – zapytał cicho kameleon. Nagle zza kamienia wyjrzała mała sowa Polinka. – To moje skarby! – powiedziała. – Zbieram je, by każdy mógł zobaczyć kolory nocy.

Tęczek był zachwycony. – Ja też zbieram kolory! Pokazał Polince, jak zmienia barwę od bladego różu po granat. Sowa zachichotała cichutko. – To niesamowite! Ja zbieram odbicia, ty nosisz kolory w sobie. Może wymienimy się talentami?

I tak każdej nocy, gdy zoo zasypiało, Tęczek i Polinka spotykali się przy stawie. Kameleon zmieniał kolory, a sowa ustawiała lusterka tak, by tworzyły na wodzie wirujące wzory. Inne zwierzęta – leniwiec, zebra i mały pingwin – przychodziły patrzeć, jak księżyc maluje tęcze.

Ale pewnej nocy Tęczek poczuł smutek. – Polinko, boję się, że nie jestem taki wyjątkowy jak twoje lusterka. One są trwałe, a ja tylko zmieniam barwy. Sowa przytuliła go skrzydłem. – Tęczku, twoje kolory są jak muzyka nocy. Bez ciebie lusterka byłyby martwe. Jesteśmy razem i to jest najważniejsze.

Od tamtej pory każdego wieczoru zwierzęta z zoo gromadziły się wokół stawu, by podziwiać cudowny spektakl. A gdy ostatnie lusterko gasło, a Tęczek stawał się granatowy jak niebo, Polinka szeptała: – Czas spać. Jutro znów stworzymy magię.

W końcu nawet najmniejsze światełko, odbite we właściwy sposób, potrafi rozświetlić najciemniejszą noc. A Tęczek zasnął z uśmiechem, wiedząc, że każdy jest wyjątkowy na swój sposób – nawet mały kameleon w ogromnym zoo pod rozgwieżdżonym niebem.